Lang en kort geding

Zo, dat was weer goed gerergeld. Een rechtszaak had zij weten te voorkomen. Het was natuurlijk wel te verwachten dat zij die zou verliezen en daarmee zou het toch te kostbaar worden. Jammer van het geld, maar netto was zij toch beter uit.
Bovendien, als zij gewoon de bankrekening van haar grootmoeder zaliger op zou geven, en een erfgenaam is zij niet, dan weet niemand of en hoe zij gesjoemeld zou hebben.
Gelukkig was de advocaat niet boos meer. Zij was nog wel een beetje boos op de advocaat. Die had haar vader uiteindelijk toch niet zo goed weten te helpen, en daarom was haar vader nu ziek. Wat zijn er toch vervelende mensen op de wereld, dat die haar vader zo pesten dat hij er ziek van werd. Natuurlijk, elk verhaal heeft twee kanten, maar haar vader had gelijk. Eigenlijk altijd al. Zo droomde ze een beetje af, en werd ze content en toch een beetje gelukkig.
Het telefoontje van de advocaat viel haar dan ook rauw op haar dak. Ze houden ook nooit op dacht ze hardop. En het ging net zo lekker.

Requiem voor een klavier

Al sinds jaar en dag gebruik ik Apple computers. Niet alleen vanwege het alom geroemde systeem, dat qua gebruikersvriendelijkheid ongeevenaard is, maar ook vanwege de oogstrelende eigenschappen van deze rekenbeesten. Als ik zeg rekenbeesten dan is dat een welgekozen term. Door de gebruikte architectuur van de CPU is deze in snelheid en mogelijkheden vergelijkbaar met de op Intel gebaseerdee CPU’s met een kloksnelheid welke drie tot vier maal hoger ligt dan de gebruikte PowerPC CPU.

Goed, het oogstrelende ontwerp. Niet alleen is de computer van een vernieuwend ontwerp, een halve bol met een pracht van een beeldscherm, ook de rand apparatuur is een lust voor het oog. Een geweldig in de hand liggende muis, welke zowel links als rechts te gebruiken is, met een doorzichtige rand. Het bijbehoren klavier is ook heerlijk om te zien en te gebruiken. Hol, niet zoals de meeste klavieren bol, of vlak, met een heldere aanduiding van de toetsen.

Groot is dan ook het verdriet als het klavier niet meer blijkt te functioneren. Ontroostbaar is een groot woord, maar leuk is het niet. Meteen word ik dan ook geconfronteerd met de enige narigheid van Apple ontwerpen. Alles is in elkaar gezet met niet standaard schroeven. Zo zit het klavier in elkaar met torque schroeven van een maat welke niet te verkrijgen is. Het niet functioneren van het klavier is dus meteen het einde van het klavier gebruik.

Gelukkig zijn er ook mooie andere klavieren te verkrijgen. Nu typ ik dus met een draadloos klavier en gebruik ik -eindelijk- een muis met een rol wieltje. Een beetje troost is dat wel, maar het Apple klavier zal node gemisr worden.

Klavier 2002-2005

Zomer

Het was de afgelopen dagen war, zeg maar heet. Ik weet dat het deze zaterdag in het Westen van het land koeler was, maar hier was het zeer, of meer dan, aangenaam.
Er zijn twee dingen die mij daar bij ontzettend troffen.
1) In Staphorst dragen vrouwen, niet alle, klederdracht met deze temperaturen. Warm lijkt mij dat.
2) Sommige dames weten wel heel veel vrouw in heel weing kleding te persen. Niet echt een lust voor het oog.

Dat zullen mensen met paarden zijn

Altijd al gedacht dat mensen met paarden dierenliefhebbers zijn? Nou daar kan men zich lelijk in vergissen.

Bij paardenbezitters, privé paarden dan hé, niet handelaren, denk je al gauw dat dat mensen zijn die hart voor dieren hebben. Dachten wij ook. Dus toen de vorige eigenaren van ons huis vroegen of zij hun paarden hier mochten stallen, zagen wij daar geen probleem in. Sterker, het leek ons wel leuk voor ons paard. Dan had zij ook wat aanhinnik, zeg maar. Tot het water kapot ging.

Paarden hebben, net als andere levende wezens, water nodig. Daarom hebben wij buiten ook een wateraanvoer. Die loopt naar de stallen, waar de paarden uit een drinkbak kunnen drinken. Iedereen die wel eens op een manege komt weet wat ik bedoel. De buiten aanvoer is van tyleen. Nu was er een lekke leiding. Er kwam water uit, maar niet op de daartoe bestemde plek, en ook in grotere hoeveelheden dan onze portemonnaie kan verdragen. Dus besloten wij het lek te dichten.
Heel verstandig sloot ik eerst het water naar buiten af. Dan kan je buiten geen water meer tappen, maar ook de lekkage heeft meteen geen effect meer.

Nu heeft tyleen een beetje een vervelende eigenschap; er bestaan meer maten van dan er schoenmaten zijn. Standaard is dus in dit geval een relatief begrip. Hierdoor waren wij wel iets langer bezig met het zoeken naar de juiste maat dan een uurtje. (Het heeft in totaal twee bezoeken aan de tyleenboer gekost, om de precieze maat voor alle aansluitingen goed te krijgen).

Klaarblijkelijk was dit tegen het verkeerde been van de typetjes, een soort zeer foute Tokkies zeg maar, die hier hun paarden laten staan. Zij besloten, want wij waren weg, op jacht naar tyleen, in onze afwezigheid om maar al het aanwezig drinkwater te verwijderen. Een beetje voor hun paarden, maar de rest werd weggedonderd. Ons paard hoefde klaarblijkelijk niet meer te drinken of zo. Dierenliefde houdt duidelijk op bij het eigen dier.

1 Juni, dan motten ze opgerot zijn.

Geultjes

Het is weer lente. Dat betekent dat ook de lente bezigheden, in de tuin bijvoorbeeld, weer beginnen.
Heb ik toch een prachtige geul gegraven, om een kabel voor de verlichting in het buitengebeuren te leggen. Leg de kabel erin. Wat stenen op de kabel, tegen de gravende honden. Gooi de geul weer dicht.
Wat denk je? Er zit meer in de geul dan voor het graven, de stenen en de kabel, en toch kom ik grond tekrot om de geul vol te krijgen.
Volgens mij bestaat het heelal uit de missende grond van de weer dichgestorte geultjes.

We bellen

Wat moest zij nu doen? De advocaat van haar moeder en oom was heel duidelijk geweest, of zij werkt mee, of er komt een rechtszaak. Jammer genoeg had zij ruzie gekregen met haar eigen advocaat. Die wilde immers dat zij gewoon de spullen gaf waar haar moeder om vroeg, dan kon hij pas wat voor haar doen.
Natuurlijk kon zij wel de spullen geven waar haar moeder recht op had, maar dat was toegeven dat zij ongelijk had. En dat zou zij natuurlijk nooit doen. Haar moeder zou nooit haar spullen terugkrijgen, daarvoor was zij veel te veel gekwetst.
Zij kon natuurlijk wel haar moeder gaan pesten, gewoon ziken. Pakjes laten sturen, onbekend bellen, dat soort dingen.
Laat ik dat maar doen.

Joepie

Het is dan vandaag eindelijk zover. Het gips is er af. Ik kan weer “normaal” met het toetsenbord overweg.
Er zit u een brace, maar ik kan daar veeeeel meer mee dan met het gips.