Joepie

Het is dan vandaag eindelijk zover. Het gips is er af. Ik kan weer “normaal” met het toetsenbord overweg.
Er zit u een brace, maar ik kan daar veeeeel meer mee dan met het gips.

De Paus is dood, leve de Paus

Na een lang ziekbed is dan eindelijk de paus overleden. Even mijn mening over de Rooms-Katholieke kerk daargelaten, is dit voor de man zelf natuurlijk toch wel prettig. Nu durf ik al te voorspellen dat wij de komende week alleen maar goede dingen horen van de meest religieuze Pool aller tijden. (Leuke thema avond voor de KRO, meest Katholieke Nederlander aller tijden. Ik nomineer vast Dries van Agt).
Daarna zullen wij, eerst via Barend & Van Dorp, daarna via de NRC en uiteindelijk via het NIOD, de mindere kanten van de Paus te horen krijgen.
Een voorspelling over de nieuwe Paus, het wordt niet een donker gekleurde vrouw.

In de lappenmand

Ik heb een heuse fan, zonnetje22. Niet alleen is zij een fan, zij lijkt zelfs ongerust.
Beste zonnetje, het gaat allemaal redelijk goed, alleen het typen met de arm in het gips gaat (ging) wat langzaam. Gelukkig heb ik allerlei invoerhulpen op de computer, maar echt gemakkelijk gaat het (nog) niet.

Winter

Het zal je niet ontgaan zijn, het heeft, vooral op woensdag, gesneeuwd. Bij ons ligt er een behoorlijk pak sneeuw. Men meent altijd dat voor de veiligheid van de weggebruikers het beter is om de sneeuw weg te halen. Tot op zekere hoogte klopt dit. Dus hebben de buren bij hen de sneeuw verwijderd.
Nu wonen wij aan een ‘eigen weg’, een behoorlijk stuk van de openbare weg af. Sneeuw weghalen is dan ook iets meer dan je stoepje schoonhouden. Daar waar de sneeuw is weggehaald werd het, vreemd genoeg, bij volgende sneeuwbui nog gladder.
Ik dus vrolijk de post halen op donderdag. Loop ik terug, glij ik uit. Pats, boem, een gecompliceerde -waarom zou ik het voor minder doen- polsbreuk. Links, wat volgens de zuster een geluk was. Tot ik vertelde dat ik links handig ben.
Dus nu zit ik, als een zielig vogeltje, met m’n arm in het gips. Kan al wel veel meer rechts dan ik ooit gekund heb, dat is weer mooi meegenomen.

Phlos

Zo vaak reageert nou ook weer niet iemand op deze weblog. Dus, nieuwsgierig als ik ben, even kijken naar de blog van de persoon die iets had geschrven bij ‘Verjaardag?’
Ik ben nu nog onder de indruk van de weblog van Phlos. Niet alleen subtiel beschreven, maar ook goed geschreven.
Zeker een kijkje waard.

Oscars

Het was onbekend of hij was uitgenodigd. Wel was hij er de hele nacht voor opgebleven. Van de film van Clint Eastwood kon hij zich niets herinneren.
Natuurlijk hadden filmprijzen zijn warme aandacht. Hij was immers zelf een niet onverdienstelijk cinematograaf geweest. Tenminste dat vond hijzelf. Zoals het hoort waren zijn kinderen erg trots op zijn cinematografisch verleden, al was dat eigenlijk non-existent.
Teleurgesteld ging hij naar bed. Weer waren zij hem vergeten voor de oeuvre-prijs.
Volgend jaar beter.

Verjaardag?

Het was feest. Je wordt niet iedere dag vijfenzeventig, dus was iedereen er. Een drukte van belang. Al die familie, ex-echtgenotes, zoons, dochters, kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Natuurlijk was het een handicap dat hij zich in een rolstoel moest verplaatsen, maar ja de ouderdom komt met gebreken. Gelukkig kwijlde hij niet zo erg, dat scheelde weer, dan werd het niet een zo beschamende bedoening.
Terug praten was er niet echt meer bij. Niet alleen sprak hij met consumptie, maar echt iets verstaanbaars kwam er niet uit. Dat was wel jammer, want hij had nog zoveel te vertellen. Met het spraakgebrek deed iedereen alsof hij een achterlijke idioot was. Ze gingen harder en langzamer praten, maakten hun zinnen niet af, en wachtten niet op antwoord, maar besloten zelf wat het antwoord was. Zo was hij ook aan vier glazen grenadine gekomen. Iedereen vond dat hij dorst had en alcohol durfden ze hem niet te geven. Zijn rietje was op de grond gevallen. Nu kon hij de grenadine niet eens opdrinken. Hulp vragen was er ook niet bij. Als hij een geluid maakte, brachten ze hem meteen naar het toilet.
Ging iedereen maar weg, dan kon hij rustig in een hoekje sterven.
Bedroefd verliet ik het feestje.

Ik word toch wel oud

Zo nu en dan moet ik een nieuwe bril hebben. De oude is versleten, dus een nieuwe kopen.
Nu heb ik niet eens van die slechte ogen, maar zonder bril ben ik hulpeloos en contaclenzen is niets voor mij. Staan wij dus bij de opticien, vraagt de goede man of ik VARIFOCUS glazen moet?
Ik wil gewoon een bril, niks ingewikkelds, en een leesbril, tsja. Als men dat gaat vragen wordt men oud.
Wel toevallig jarig vandaag, zou ie het daarom vragen????

Gangbare Patronen

Geheel tegen al het gebruik in, doe ik al twintig jaar beheer werk in de IT zonder ooit een diepgaande kennis te hebben van zogenaamde ‘Regular Expressions’. Als je nu niet weet waar het over gaat, hoef je niet verder te lezen, hoewel het inhoudelijk best leerzaam kan zijn.
Als je het aan een willekeurig UNIX beheerder/programmeur of iets dergelijks vraagt, zijn de Gangbare Patronen ongeveer het belangrijkste onderdeel van de benodigde kennis. Met deze Gangbare Patronen kan men allerlei zaken snel vinden in de bestanden op de machine. Bijvoorbeeld, woordpatronen in logfiles, zodat men snel inbraak pogingen kan vinden. Of functie aanroepen in ingewikkelde bronbestanden, zodat men snel iets kan wijzigen. Eigenlijk, zo is de opvatting, zijn Gangbare Patronen cruciaal voor goed UNIX beheer en een goede UNIX ontwikkel methode.
Nu ben ik als beheerder lui van nature. Een goede beheerder immers komt maandag op zijn werk met een dikke roman, en heeft deze vrijdag uitgelezen. Want, als beheerder ben je verantwoordelijk voor het draaiende houden van de infrastructuur. Doet men zijn werk goed, dan treden er geen storingen op, en heeft men alle tijd om leuke dingen te doen.
Goed, lui als ik ben, heb ik nooit de moeite genomen om mij ernstig te verdiepen in de Gangbare Patronen. Wel genoeg om een mooie vertaling te vinden -die de andere beheerders dan weer niet snappen- en om de Patronen te kunnen begrijpen.
Nu echter zit ik thuis wat te programmeren, en komt dit gebrek aan kennis mij slecht uit. Dus heb ik mij maar eens verdiept in de Gangbare Patronen. Tot mijn grote schrik -men doet altijd heel dik over deze Gangbare Patronen- blijkt het doodsimpel te zijn. En leuk speelgoed.
Weer een beetje wijzer ga ik verder in het leven.

Mijn vriend de fiscus

Het is de tijd van het jaar dat er weer tussen mijn vrienden en mij dik gecorrespondeerd wordt. Het betreft hier de ondergeschikten van Gerrit, die mij ieder jaar weer menen te moeten verblijden met een, in vies blauw gestoken, roze formulier. Eigenlijk is het formulier niet roze, het is meer de kleur van mandarijnenbavarois.
Het seizoen wordt geopend door mijn bank, die mij ieder jaar vrolijk laat weten hoe hoog de hypotheek is. Gevolgd door het meer blijde nieuws, hoeveel mij dat het afgelopen jaar gekost heeft. Voor ik dan in een depressie kan geraken, komt gelukkig de regel, met de aftrek posten.
Net bijgekomen van deze ellende, vindt de werkgever het nodig om mij per post te laten weten hoeveel salaris zij vorig jaar graag aan mij uitbetaald zouden hebben en hoeveel daarvan direct naar Gerrit zijn getrouwe ambtenaren is overgemaakt.
Ten slotte komt er dan de rouwblauwe enveloppe.
Met de stellige overtuiging dat het algemene kiesrecht moet worden afgeschaft en vervangen worden door de vroegere situatie, zij die betalen zijn zij die mogen stemmen, begin ik dan aan het invullen van door onze overheid gevraagde gegevens. Dit jaar is de invul oefening in record tijd door mij vervuld. Met behulp van ‘s-lands oudste belasting almanak is het gelukt om geheel naar waarheid het formulier in te vullen en tot de conclusie te komen dat ik dit jaar zowaar iets retour zal krijgen uit de schatkist.
Mijn dag is weer goed.