^?

Caret is een bedrijf dat inhoudsbeheerprogrammatuur maakt voor web pagina’s van bedrijven. Als onderdeel van de door hen aangeboden diensten, het inhoudsbeheerprogramma voor web pagina’s, kan men hen een domein naan laten registreren bij de SIDN. Soms, heel soms, zit daar een domeinnaam tussen waarvan men de welgevoegelijkheid in twijfel kan trekken, of wellicht heeft de opdrachtgeven hen niet betaald. Bijvoorbeeld http://www.kpnzuigt.nl. Wat de reden ook mag zijn, in plaats van het op redelijke wijze laten verdwijen van de domeinnaam, bijvoorbeeld door er een webpagina achter te zetten welke ondubbelzinnig aangeeft dat de domeinnaam niet meer de informatie geeft die het in het verleden wel deed, verkiest men daar voor de internet-idioten-oplossing-voor-stomme-zaken. Men laat de domeinnaam verwijzen naar het ip-adres 127.0.0.1.
Niet alleen is dat technish onelegant, maar zakelijk is het zeker niet.
Persoonlijk zou ik mij wel een keer of tig bedenken eer ik met zo een bedrijf in zee ga.

Het is triest

Op zoek naar een film op digitale versatile disc, ook bekend als DVD, komt men bij een zoekmachine van naam, maar wij maken geen reclame, advertenties tegen van, in dit geval, DVD verkopers.
Het is raar met dit internet. Men heeft onlangs uitgerekend dat er in Nederland iedere drie minuten een weblog bijkomt en dat als groot nieuws gebracht. Natuurlijk was de tendens van de actualiteit van dit gegeven dat de meeste weblogs nergens over gaan, en een ieder met een toetsenbord en beeldscherm kan een weblog maken en meer van zulks een (af)waarderend geneuzel, nu zie ik mij genoodzaakt om een zelfde opmerking te maken over de aanbieders van DVD’s over internet.
Het heeft er alle schijn van dat iedere analfabeet, met type angst, en een fobie voor beeldschermen, nog een webwinkel kan maken. Dat is natuurlijk niet erg, maar zij doen het nog ook.
Tergend is het dat hun zoek onderdelen alles vinden, behalve wat men zoekt. Simpelweg beledigend is het dat de opmaak van de gemiddelde webwinkel niet alleen een aanslag op mijn brillenglazen is, maar mijn beeldscherm dreigt er ook nog van te gaan staken.
Ik weet wel, internetkijkkindertjes, dat jullie nu schreeuwen om een verbinding, ook wel link genaamd, naar zo een vermakelijke internetmarktkraam. Edoch, ik laat het bij constateren. De auteurs dergelijke liederlijke openbare verkoopplaatsen verdienen niet een extra bezoeker, en natuurlijk bescherm ik jullie tegen zulks een grof visueel geweld.

Zo onschuldig

Zij zal zestien geweest zijn toen haar leven in een puinhoop veranderde. Natuurlijk, in de pubertijd krijgt alles een ander perspectief, wordt jouw eigen leven op allerlei wijzen in in de war geschopt, en zij was daar geen uitzondering op. Je individualiteit schreeuwt om erkenning, en die erkenning is ver te zoeken. Volwassenen vinden je nog nat achter je oren, jongens van jouw leeftijd zijn eigenlijk kinderen, en de vriendinnen blijken ineens allemaal een veel interessanter vriendje te hebben dan jij zelf.
Alsof dat allemaal niet genoeg is, blijken haar ouders ineens al jaren met elkaar overhoop te liggen en zij is daar natuurlijk het slachtoffer van. Eigenlijk is de hele wereld tegen haar.
Zij kan zich ook niet herinneren dat dat ooit anders is geweest. En nu, op de gevorderde leeftijd van zesentwintig is dat allemaal niet veranderd.
De stad is een puinhoop, al de toeristen -terroristen zoals de vader van haar pas verkregen vriendin zo mooi kan zeggen-, die allemaal komen voor de schepen maken het een nog drukker zomerseizoen dan normaal. Haar vriend loopt al weken als een zak verbrande turf door het huis. Nou ja huis. Uitgebreide inloopkast is een betere omschrijving. En nu de belastingen. Wel een grappige spot van de uitbetalen, maar als zij de inhoud van de brief nog eens goed leest, wordt er helemaal niet aan haar betaald. Nee zij moet betalen. En dat is typisch weer iets dat haar overkomt. Alles overkomt haar. Zij bedoelt het goed, maar niemand wil dat van haar aannemen. Ja, haar halfzussen, maar dat is familie, dat telt niet. Wanneer doen die nou eens iets voor haar?
Waarom overkomt het haar toch? Haar opleiding weg, want niemand wou haar een werkplek geven, haar leven weg, want niemand geeft om haar. Zij snapt er niets van. Zij is toch het centrum van de wereld? Was zij maar weer zestien, dan was het normaal om dat te denken.

Zelfmutilatie

Eerder heb ik al opgemerkt dat met de stijgende temperaturen hele kuddes vrouwen het presteren om heel veel vrouw in heel weinig stof te stoppen. Vandaag viel mij op, wellicht door het grote aantal medepassagiers in de trein welke, anders dan ik, afreisden naar Lowlands, dat er nog steeds gigantisch veel vrouw in een broek van maat 24 gaat. Goed persen zeg maar. Behalve de hoeveelheid vrouw viel mij echter nog iets op; door de omgekeerde verhouding vrouw/kleding, en omgekeerd betekent hier : hoe meer vrouw, hoe minder kleding, ook pijnlijk zichtbaar wordt dat men meent de eigen schoonheid, of gebrek daaraan, dient te accentueren met allerlei semi- en permanente versierselen zoals navelpiercings en tatoeages.
Even het, vaak niet bereikte, gewenste esthetische effect daar gelaten, is het helaas zo dat ik tot de volgende conclusie kwam. Meer vrouw=meer versierselen.
Dit overpeinzend kwam ik tot de volgende wetmatigheid, zeg maar de eerste wet van Gekke Jasper.

E=1/{HV*[(WM-GM)+(AV*OV)]}.

Waarbij

E Estetisch Effect
HV Hoeveelheid Vrouw
WM Werkelijke Confectiemaat
GM Gedragen Confectiemaat
AV Aantal zogenaamde Versierselen
OV Totale opervlakte van deze versierselen in hele vierkante centimeters, afgerond naar boven

Waaruit volgt dat treinreizen een behoorlijke aanslag op mijn fijnbesnaard esthetisch gevoel is.

ADSL

In het gebied waar wij onze boerderette hebben is er nog immer geen kabel voor het doorgeven van televisie signalen aangelegd. Derhalve hebben wij voor onze internet verbinding gekozen voor ADSL.
Dat heeft wel wat voeten in de aarde. De telefoonlijn komt binnen in de woonkamer, en de computer staat zo een vijftien meter verder. Kortom al enige tijd geleden had ik het aansluitpunt voor de telefoon verplaatst van de woonkamer naar het computerthok.
Maanden ging dat goed. Tot plots deze week de verbinding begon te hikken, zuchten, steunen en noem maar op.
Er is, op het oog, geen oorzaak aan te wijzen.
De hele verbinding doorgemeten, en ja, daar uiteindelijk kwam de aap uit de mouw. Het toegangspunt van de KPN was, uhm, tsja gaan roesten. Ander stopcontactje erop en ja nu doent ie ut weer (voorlopig).

Gevaar

In de nacht van vrijdag op zaterdag hoorde ik op het radio nieuws dat Amsterdam als een serieus doelwit voor een terroristische aanslag beschouwd moet worden. Van nature ben ik zelf wat sceptisch over mensen, en zeker Amerikanen, die zo een boute en verstrekkende uitspraak doen. Toch heb ik zaterdag naar de NOVA uitzending gekeken, oh de luxe van breedband, en moet tot mijn eigen consternatie toegeven dat de Amerikaan in kwestie eigenlijk heel verstandige uitspraken deed.

Nu denk ik niet dat er meteen op 15 augustus een grote aanslag in Amsterdam plaats zal vinden. Niet alleen is de wereldwijde indruk van een aanslag in Amsterdam aanmerkelijk kleiner dan in Londen of New York, wat weer risico verkleinend is, maar er is ook nog een factor die mee speelt.

In afwijking van wat men in Nederland als gangbare opvatting over de Nederlandse inlichtingendiensten hanteert, de AIVD is een lachertje en functioneert matig tot slecht, ben ik van mening dat de Nederlandse inlichtingen diensten helemaal zo slecht functioneren. Een uitblijven van werkelijk terroristisch geweld is daar een bewijs van.

Natuurlijk, de aanslag op Pim Fortuijn of de aanslag op Theo van Gogh is een vreselijk gegeven, maar in de grond van de zaak, gaat het daarbij om eenlingen die een voor Nederland schokkende moord hebben gepleegd. (En het is het schokkende karakter van de moord op Van Gogh die het voor de rechtbank een terroristische handeling maakte). Maar een bomaanslag met grote ingrijpende gevolgen is er niet geweest.

Na Madrid is een perifere bondgenoot van de Amerikanen in de zienswijze van Al-Qaeda een legitiem doelwit. Alle reden om ons zorgen te maken over een mogelijke aanslag in Nederland. Daarmee ook alle reden om ons te beraden op preventieve acties. Voor zover deze tenminste nog niet genomen zijn.

Voor alle duidelijkheid. Ik vind dat wij ons nimmer met het Iraakse probleem hadden mogen bemoeien. Naar mijn mening is onze militaire aanwezigheid in Irak een schending van het internationale recht geweest. Echter ik vind niet dat wij dienen te buigen onder dreiging van geweld. De Nederlandse overheid voert momenteel een beleid waar ik mij slechts in zeer kleine mate in kan vinden. Echter de diensten van de Nederlandse overheid voeren hun taak naar mijn inschatting goed uit.

Half september, wanner de dreiging weer minder is, zal ik mjin positie heroverwegen.

Zondagsfeest

Zevenentwintig is ze geworden. Te oud om fladderend door het leven te gaan, te jong om al alles serieus geregeld te hebben. Bijna is zij twintiger af, de gevreesde dertiger jaren komen er al aan. Bijna wordt zij er depressief van. Bijna, want gelukkig heeft zij ook veel om niet depressief van te worden. En bovendien zij is in therapie, dus depressief zal zij niet zo gauw worden.

Al met al kan zij terugkijken op een geslaagde verjaardag. Haar Moppie heeft haar laten uitslapen en gewekt met ontbijt op bed. Daar begint al meteen het luxe gevoel. Niet meer op een benauwd, klein eenkamerappartementje, maar een luxe tweekamerflat met aparte keuken. Heerlijk is dat. Al het huishouden is al gedaan. Niet dat er tegenwoordig veel is schoon te maken, zonder katten heeft ook zo zijn voordelen, maar toch attent dat hij er aan denkt op zo een dag als vandaag.

Een familiebezoek aan Artis is de bedoeling. Het gaat wel lastig met haar vader; het vervoer met een rolstoel is ook met een auto niet zo een, twee, drie gedaan. Bovendien is niet haar hele familie aanwezig. Haar jongste zus, nou ja half zus en toch nog altijd oud genoeg om haar moeder te zijn, woont in het brandende Portugal. Een beetje zorgen heeft zij daar wel over. Gelukkig is haar oudste zus met haar vriendin er wel. Die zijn nog ouder, en dat geeft het gevoel dat haar moeder er toch bij is. Niet dat zij haar moeder er bij wil hebben, haar moeder heeft haar zo geschoffeerd die hoeft zij nooit meer te zien. Kortom, toch een gezellig uitje naar Artis. Alleen het weer werkt niet mee. Veel in de cafetaria zitten dan maar. Wel druk op een zondag in de vakantie. Al die kleine kinderen die anders nooit met hun vader ergens komen moesten natuurlijk vandaag naar Artis.

Terugkijkend werd zij wel een beetje neerslachtig van die kleintjes. Zij wil zo graag een trotse moeder zijn, maar haar Moppie is er nog niet aan toe om een pappa te zijn. En zij is al bijna dertig…

Rust

Het is meer dan vier weken geleden dat hier een stukje is geplaatst. Nu is het vakantie tijd, dus zal het niet erg opgevallen zijn. Ik heb niet stilgezeten in de tussenliggende periode, sterker ik ben druk geweest.
Druk met van alles en nog wat.
Nu is de (relatieve) rust weergekeerd, en heb ik mij voorgenomen meer te schrijven.

Hopen maar dat dat gaat lukken.

Weer eens wat anders

Het mooie weer nodigt uit tot weer eens andere activiteiten. Hij wou haar graag eens verrassen, zij had het wel moeilijk gehad de laatste tijd. Bovendien, als hij een weekend mee zou nemen zou zij op vaderdag niet naar haar vader kunnen. Dat scheelde weer uren gezeur over haar moeder, een vervelend mens, maar al die streken die maar herhaald werden, daar werd hij een beetje moe van. Bovendien, haar broers, half broers en halfzussen waren ook niet van die lieverdjes. Haar ene halfzus had zelfs van alles en iedereen er bij bedacht om zijn schoonmoeder een loer te draaien.
Het was een mooi hotel, een alles ging geweldig. Dit was nou wat hij zich voorstelde bij een romantisch weekend. Net na middernacht verpestte zij alleen de stemming. “Effe bellen, kijken of alles leuk is”. ‘Zo komt dat kind er nooit’ zuchtte hij in gedachten.