De zelfgekozen dood 2

Enige tijd geleden schreef ik een stuk over zelfdoding. De strekking van het stuk was dat er over de zelfgekozen dood behoorlijk wat misverstanden bestaan. Gisteren had ik een gesprek met iemand, waar de zelfgekozen dood een belangrijk onderdeel van vormde. Daar kwam naar boven dat ik het belangrijkste misverstand vergeten was.

De zelfgekozen dood, zelfmoord, suicide, zelfdoding, hoe jij het maar noemen wilt, is een taboe. Als wij er niet over praten, is het er niet. Dat is een fictie. Gemiddeld komt iedere Nederlander ongeveer twee keer in hun leven in aanraking met zelfdoding. Dat betekent dat zelfdoding een bestaand fenomeen is. Wil men zelfdoding tegengaan, dan moet men die onaangename waarheid onder ogen zien.

Dat betekent niet dat men het er continue over moet hebben, of iedere dag aan moet denken. Het betekent dat men niet spastisch het onderwerp moet vermijden, het betekent dat het onderwerp in brede zin besproken moet kunnen worden. Daar hebben potentiële zelfdoders het meest aan.

Voor jij nou denkt “daar is de GGZ voor”, bedenk dat als iemand bij jou komt om over zelfdoding te praten, zij daar goed over nagedacht hebben. Zij hebben jou niet zomaar uitgekozen. Zij denken dat jij over zelfdoding hebt nagedacht. Zij zoeken niet een bevestiging van hun idee dat zij dood willen, of levensreddende woorden, zij zoeken een goed gesprek. Wat jij van zelfdoding vindt is inhoudelijk niet belangrijk, jij kan het categorisch afwijzen, vinden dat zelfdoding altijd ok is of iets daar tussen in.

De reflex is altijd afwijzen, net als iedereen is onze reflex ingesteld op “blijven leven”. Tussen twee klemmen dat is wat zelfdoding zo ingewikkeld maakt in de uitvoering. Dat is niet slecht, of goed, dat is gewoon zo.Wellicht als jij er langer over nadenkt, jouw mening veranderd. Ook dat is niet slecht, of goed.

Ik pleit er niet voor dat iedereen over zelfdoding moet praten of nadenken, maar ik  wil het zeker niet afwijzen om erover te denken.

Als jij er dan over nadenkt, neem dan de moeite om er over te lezen. Niet alleen de verhalen van nabestaanden, maar ook over wat de zelfdoder beweegt, al is dat moeilijker te vinden.

Geef een reactie