Depressie

Het zal de oplettende lezer niet geheel ontgaan zijn, ik leid aan depressie. Niet volcontinue, maar vaak genoeg om een last in het leven te zijn, soms zelfs een gigantische last. Het zorgt ook voor veranderingen in mijn ‘zijn’, sommige niet zo slecht, sommige desastreus.

Niet dat het een continue lijdensweg is, niet alles valt zwaar, maar het kan bij tijd en wijlen bijna onmogelijk zijn om te leven. Of te willen leven. Het begint eigenlijk al bij het opstaan. Dat is een activiteit welke de nodige inspanning kost. Net als alle andere activiteiten. Enerzijds is het een gebrek aan motivatie, naast zulke levensvragen als ‘waar is het  goed voor?’, is er stomweg een totaal gebrek aan energie. Als dan de grote inspanning geleverd is, komt de volgende. En zo plan ik mijn dagen vol.

De dagen volplannen is ook een reuzenklus. Het gebrek aan werk is daar debet aan, of beter het gebrek aan zinvolle dagbesteding. Wachten tot het avond is, zodat ik series kan kijken, of Jinek, is ook niet alles. Natuurlijk doe ik de dagelijkse dingen, lezen, boodschappen en dergelijke, maar daar krijgt een mens de dag niet mee vol.

Nu heb ik bijna een baan. Bijna want de beoogd werkgever belooft van alles, zoals echt praten, maar levert niet. Daar valt lastig op te anticiperen. De gesprekken waren goed, zeer goed zelfs, maar het vervolg blijft uit. Op zich is het krijgen van een baan een goed teken, helpt zelfs mijn depressie in toom te houden, maar het moet er wel van komen,

Het meest beangstigende is de zelf sloop neiging die ik heb. Een langzame zelfdoding. Niet krassen, dat past niet bij mij. Zaken als roken, ongezond eten, gevaarlijk oversteken, dat zijn de dingen waar men aan moet denken. De meeste gedragingen zijn doelbewust, maar sommige zijn onbedoeld.

Het gaat nu goed met mij, nee beter is een betere omschrijving. De zelf sloop neigingen zijn bijna weg. Maar andere symptomen van depressie blijven. Niet het sombere gevoel, of het gevoel van leegte, maar wel het gebrek aan eetlust of de slapeloosheid. Daar valt mee te leven, ik klaag niet, maar het zou aangenamer zijn als zij er niet waren. De slapeloosheid maakt voor lange nachten met veel te weinig slaap. Ik slaap wel door, maar langer zou mooi zijn. Het gebrek aan eetlust wil niet terugkomen. Als jij dan denkt, ‘dat is lekker afvallen’, dan zit jij er naast. Nou een beetje dan. Ik blijf rond de 88 hangen, hetgeen te zwaar is voor mijn lengte. Maar sinds 1 januari, is er 11 kilo af.

Er is nog zoveel meer, ik moet mijn weg nog vinden in het bloggen over depressie, dus een en ander komt vanzelf goed, echt.

Geef een reactie