Internet lynchen I

Het is meer dan een trend, personen die gebruik maken van sociale media, op enige vorm lynchen op internet. Dit is het eerste in een reeks van ariktelen daarover. Dit artikel gaat over werkgevers en werknemers en de balans werk en privé.

Stel persoon X maakt een Facebook post. Dat gebeurt in grote getale iedere dag. Nou is die Facebook post, als men naar de inhoud kijkt, omstreden. Bijvoorbeeld:

Alle personen met een schoenmaat 42 moeten gewoon het land uitgezet worden. Zij stelen de ruimte op voetpaden van ons.

Personen V en D storen zich aan die post. De post, zo vinden zij, hoort niet en iemand die zoiets post dient kapot gemaakt te worden. In plaats van het uiten van hun ongenoegen als reactie op de post, zoeken zij naar informatie die er op internet te vinden is over persoon X. In ongeveer 50% van de gevallen dat V en D informatie over X zoeken, vinden zij een werkgever van iemand met de naam X. Met een beetje geluk heeft die werkgever ook pagina op Facebook, of in ieder geval een website met allerlei informatie. Daarnaast vinden V en D informatie over waar iemand met de X allemaal lid van is, zoals de lokale tennisclub, zijn huisadres, e-mail adres, telefoonnummer en familie.

Nu hebben V en D een grote schare Facebook vrienden. Facebook kent het begrip kennis, laat staan vage kennis, niet. Die schare vrienden is een machtig leger. V en D delen de door hun gevonden informatie met hun vrienden. Bij voorkeur niet via een openbare Facebook post. De kans dat zij worden geblokkeerd op Facebook is te groot en door het niet openbaar te doen minimaliseren zij de kans dat er strafrechtelijk wordt ingegrepen. Nee, zij sturen massaal directe berichten, via de Facebook messaging functionaliteit, naar de soldaten in hun leger. Hierin zeggen zij niet wat zij van het leger verwachten, maar vertellen wel dat zij een mail aan de vermeende werkgever hebben gestuurd.

Het gevolg van zo een actie is fenomenaal. X wordt via e-mail en Facebook, allerlei vreselijke ziekten toegewenst, met de dood bedreigt en zijn telefoon is niet stil te krijgen. De werkgever van X, het bedrijf P, wordt overstelpt op sociale media of zij wel zo een werknemer in dienst willen. De werkgever zegt, in paniek, maatregelen toe, niet zelden ontslag op staande voet.

V en D melden de gevolgen voor X van het hele gebeuren. Met lichte triomf als de reacties op de Facebook post van X toenemen. Iets meer triomf als blijkt dat het privé domein van X, buiten de sociale media, wordt betreden. Met grote triomf als er haat verspreid wordt en doodsbedreigingen volgen. En met een orgasme van triomf als blijkt dat X zijn baan ook nog kwijt is.

Alles in dit scenario is fout. De opmerking van X, die een hele bevolkingsgroep wegzet als fout. De reactie van V en D, er kan worden volstaan met een commentaar op de post van X. Het delen van privé informatie gaat nergens over. Het uitschelden en bedreigen is zonder meer fout. (Over dit geweldige fenomeen  gaat het volgende bericht in deze reeks). De werkgever die zich over de grens mengt in het privé domein van X begeeft en daar consequenties aan verbindt. De triomf van V en D, het kapot maken van een persoon, hoe verderfelijk zijn uitspraken ook zijn, is niet iets wat reden tot triomf of feest hoort te te zijn.

Individuen moeten zich bedenken wat de gevolgen van hun actie zijn. X over zijn post, de rest over de gevolgen van hun gedrag. V en D hadden zeker meer verantwoordelijkheid moeten tonen. Hun acties zijn tenminste net zo afkeurenswaardig als de post van X. De werkgever had zich eerst moeten bedenken of handeling van X er wel een is waar de werkgever zich tegenaan moet bemoeien. De werkgever moet duidelijk maken dat het privé domein van X zelden een zaak van de werkgever is en, dat zolang X zich als goed werknemer in zijn werk gedraagt, het nooit een zaak van de werkgever is wat X in zijn vrije tijd doet.

Het gevolg van dit soort lynchpartijen is dat, behalve de werkloosheid van X, men zich steeds meer bedreigd voelt om voor zijn mening en principes uit te komen. Ik zeg niet dat men alles over zijn kant moet laten gaan, maar dat de reacties in proportie moeten zijn met de actie. Dat het privé domein van X gerespecteerd moet worden en dat er effectievere wegen zijn, bijvoorbeeld het straf- en privaatrecht. Iemand aan de schanpaal nagelen en moedwillig kapot maken is op zijn minst net zo erg en afkeurenswaardig als de aanzet tot het hele gebeuren. Met de opstelling X is fout dus alles mag, maakt men zich aanklager en rechter alleen omdat men vindt dat men het morele gelijk aan zijn zijde vindt. Hoe moreel gelijk men ook heeft, het is nimmer een excuus voor immoraliteit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *