Angst

Het was een vreemde ochtend, dinsdag 22 maart 2016. Geheel tegen mijn gewoonte in zette ik de radio aan, in plaats de wekker te laten snoozen. Het duurde even voor ik begreep dat de radio niet een droom, maar realiteit was. Met dat inzicht, begon een onderbuikgevoel zich bij mij te ontwikkelen; angst.

Niet een angst voor een aanslag, laat ik dat voor dit betoog maar even als een gegeven aannemen, die aanslag komt er. Niet angst om om het leven te komen bij een aanslag; de straat oversteken is dodelijker dan een terroristische aanslag. Neen, een onbestemd gevoel over de gevolgen voor het populaire sentiment nu er zo dichtbij bommen af zijn gegaan. Nee, een al sluimerende angst over een immer groeiende polarisatie in ons land, veranderde van sluimerend, naar wakker.

Het anti Islam sentiment neemt steeds engere vormen aan. Sinds de, overigens onjuiste, diagnose die Paul Scheffer ooit stelde dat het multicultursime een drama is, groeit het anti Islam sentiment in Nederland en heeft inmiddels groteske en angstaanjagende vormen aangenomen. Het gevoelen dat alle problemen in Nederland door Moslims veroorzaakt worden neemt een grote vlucht. Zelfs mensen die beter horen te weten, van Aboutaleb die maar vragen of Moslims expliciet afstand nemen van terreur tot Zijlstra die een reclame uiting van Hollandsche Eenheids Maatschappij een knieval voor de Islam noemt, buitelen over elkaar heen om aan te geven dat de Islam de oorzaak is van allerlei ellende. Het schetsen van de Islam als verwerpelijk is bijna een vereiste om aan het publieke discours deel te nemen.

Het is tekenend dat niemand openlijk vraagtekens zet bij een tweet van de dochter van een bijna bekende Nederlander over applaus en gelach in haar klas naar aanleiding van de aanslagen. Net zo tekenend zijn de uitingen van politieambtenaren die graag willen weten als er individuen zijn die niet met afgrijzen reageren op de gebeurtenissen. En politieambtenaren die oproepen om die personen aan te geven die begrip hebben voor de aanslagen. Oproepen die niet gedaan werden toen de coalitie die in het Midden Oosten Daesh probeert te bestrijden met geweld, ziekenhuizen bombardeerde.

Maar wat het meest angstaanjagend is zijn de burgers die menen dat geweld een acceptabel middel is om iedereen die niet meegaat in het gebruik van termen als islamofascisme, islam terreur of moslims zijn varkens, van gedachte doen veranderen. Die geweld een acceptabel middel vinden om Moslims, en andere vluchtelingen, duidelijk te maken dat deze hier, naar hun mening, niet welkom zijn. Burgers die hun haat tegen de Islam om zetten in gewelddadige s tegen Moslims en een ieder die niet openlijk roept dat de Islam niet de schuld is van alles wat fout gaat. Zich daarin gesterkt voelt door politici die het inmiddels salonfähige anti Islam sentiment uitdragen. Door media die niet meer de nuance durft op te zoeken en door andere burgers die om het hardst roepen dat anti Islamisme het nieuwe politiek correcte denken en doen is.

Nederland is verworden tot een land waar de onderbuik het wint van de waarheid, waar bedreigen van andersdenkenden de norm wordt en waar wat jij denkt en zegt wel eens reden kan worden om jou te interneren.

Ondanks deze angst ga ik niet denken wat anderen willen, blijf is vraagtekens zetten bij ieder bericht, en blijf ik strijden voor een vrij land waar men mag zeggen, denken en geloven wat men wil. Maar waar geweld een niet onderhandelbaar criminele handeling blijft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *