De blanke elite

Het is aandoenlijk hoe publicisten uit allerlei groepen van de bevolking van Nederland over elkaar heen rollen om te bepleiten dat racisme eigenlijk niet bestaat. Of beter, Nederland is, ondanks mogelijk racistische uitingen, niet racistisch.

Laat ik duidelijk zijn, ik verwijs hierbij niet naar de groep van mensen die de Nederlandse cultuur met hand, tand en desnoods geweld menen te moeten verdedigen, tegen diegenen die een mening er op na houden dat diezelfde cultuur verwerpelijke racistische elementen bevat. Die groep hoeft ook dit jaar weer, door haar uitingen, laten zien dat er wel degelijk racisme in Nederland bestaat, en in een groter deel van de bevolking dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Een triest overzicht van hun uitingen is te lezen op “Weet wat je zegt” op tumblr. De bloemlezing zegt genoeg, daar hoeven verder geen woorden meer ter explanatie.

Nee, ik doel op de groep mensen die, tegen beter weten in, racisme eigenlijk een non-issue vinden, al zullen zij zelf anders beweren. Van Femke Halsema, behorende tot de elite van het blanke elitarisme, die op “De Correspondent” het bestaan van de blanke elite eenvoudig weg ontkent. Met de zin:

Het devalueert mensen tot de kleur van hun huid en ontdoet hen van hun goede en slechte intenties: enkel door wit te zijn is er een racistische voorbeschiktheid, nederigheid jegens de zwarte medemens is de enige juiste houding

geeft zij de kern van racisme weer. In de context blijkt dat zij eigenlijk zegt dat racisme niet bestaat. Inderdaad, racisme devalueert mensen tot de kleur van hun huid, een rake observatie, de conclusie echt, raakt kant noch wal. Laat ik de vergelijking tussen feminisme en anti-racisme vooral voor wat deze is, op zijn zachtst gezegd een wat ongelukkige beeldspraak

Vorig jaar bericht Zihni Özdil dat Nederlanders niet racistisch zijn, maar de samenleving wel. Hij noemt dit verschijnsel ‘Institutioneel racisme‘. Hoewel hij wijst op de gevolgen van dit Institutioneel racisme, verleent hij de facto, met dit vermeend mechanisme, iedereen, met name de blanke Nederlanders, van iedere vorm van racisme. Wij kunnen het niet helpen, het is institutioneel. Natuurlijk kunnen wij de instituties langzaam (vooral niet te snel) aanpassen, maar het probleem zit niet in het individu, het is het systeem. Een theorie waar eigenlijk veel te weinig aanhang vanuit het expliciet discriminerende deel van de samenleving voor is.

Helemaal bont maakt Wensly Francisco het. In het artikel ‘Ziek, zwart en misselijk‘, redeneert hij het begrip ‘white privilege’ – hier vertaalt als ‘blanke elitarisme’ – weg, want:

Want probeer white privilege eens uit te leggen aan de Poolse vrouwen die als slaven worden gebruikt voor de champignonteelt in het zuiden van het land. Of al de blanke werknemers in de zorg die door bezuinigingen hun baan kwijt raken en in de armoede belanden.

Onbedoeld zegt hij precies het omgekeerde, van hij -geloof ik- poogt te zeggen. Het blanke elitarisme bestaat niet, want (blanke) Poolse vrouwen worden als slaven behandeld, en blanke medewerkers raken hun baan kwijt. Volgens Fransisco nemen wij niet eens gekleurden aan, om als slaven te behandelen, en de thuiszorg is ook al iets waar wij liever blanken dan gekleurden hebben. Omdat echter al die werknemers slecht behandeld worden, kan men niet echt spreken van het blanke elitarisme. Het eenvoudigweg weigeren van het aannemen van niet blanken is duidelijk geen blank elitarisme.

De problematiek die door, al dan niet verhuld, racisme ontstaat, is niet op te lossen door te beginnen met het te ontkennen en bagataliseren. Als wij iets van de recente geschiedenis in West Europa kunnen leren, is dat het racisme kan zorgen voor een diepe kloof tussen de blanke elite en de gekleurde non-elite. De rassen rellen in het Verenigd Koninkrijk van de afgelopen vijftig jaar, de rassen rellen in Frankrijk, tonen dat aan. En ja, daar zijn er rellen door de grote sociaal economische ravijnen tussen hen die in de opstandige buurten wonen en de de rest van de bevolking. De samenleving is echter zo ingericht dat die ravijnen (kloof is echt een eufemisme) met onvoorstelbare precisie precies lang de lijnen van huidskleur lopen. En om het maar meteen tot de logische conclusie te brengen, die inrichting van wijken, het plaatsen van gezinnen in die wijken, het arbeids- en onderwijsbeleid dat eigenlijk de weg moet vormen uit de sociaal economische achterstand, is gevormd door de blanke elite, en werkt in het voordeel van de blanken.

Bij verslavingszorg is regel een, erken dat er een probleem is. Een eenvoudige stap die vooraanstaande denkers niet wensen te nemen, of -erger nog- het probleem buiten ons leggen, maar in de abstractie van de samenleving, worden de gevolgen alsmaar erger. Het SCP maakt zich zorgen om de groeiende kloof, die ravijn van hierboven, tussen de sturende elite en de rest van de samenleving. Een onderdeel daarvan is dat het SCP wijst op een groeiende kloof tussen arm en rijk. Wat rijk is, is een kwestie van perceptie, maar een werkloze kleurling in Nederland, behoort tot de allerarmsten. 

Overigens het erkennen dat er een probleem is, is niet genoeg. Onrusten in de Verenigde Staten van Noord-Amerika, onrusten in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, tonen dat aan. Er moet ook wat aan gebeuren. Laat ons in dat kader de blik naar het oosten richten. Duitsland heeft, sinds de hereniging, grote stappen gemaakt op de weg van egalitarisme. Stappen die komen uit de les die de Duitsers wel, en wij niet, leren uit het verleden.

De auteur dezess is overigens lid van de blanke elite. Op geen enkele wijze pretendeert hij niet racistisch te zijn. Wel pretendeert hij te leren van de maatschappelijke discussies hieromtrent.

Geef een reactie