Bekentenis

Dit bericht bevat zaken die bij mensen nogal wat los kunnen maken. Als jij, lezer, nog onopgeloste issues hebt over jouw jeugd, dan moet ik jou waarschuwen. Lees het gerust, maar geef mij niet de schuld als het bij jou gevoelens losmaakt die moeilijk zijn.
Mijn jeugd was dynamisch, erg dynamisch. Daar draag ik de onrijpe vruchten van.

Ouders zijn verantwoordelijk voor het welzijn van hun kinderen, ten minste dat worden zij geacht te zijn. Mijn ouders zij allebei overleden, en in dat opzicht is dit blog oneerlijk want zij kunnen zich niet verweren, maar zij zijn nog immer vol aanwezig in mijn (gevoels)leven.

De wijze waarop mijn ouders de opvoeding van hun kinderen, mijn broers, mijn zussen en ik, ter hand namen was nogal apart dacht ik altijd. Het was fysiek, emotioneel en sociaal intimiderend. Om te zeggen dat mijn vader losse handen had, is verzwakkend. Het waren niet alleen zijn handen, het was meer, veel meer. Hij gebruikte affectie als wapen, tegen kinderen is dat een uiterst effectief wapen, echt. Behalve dat het op het moment zelf effectief is, heeft het de geweldige bijwerking, dat ik daar onzeker van werd. Erg onzeker.

Helaas wist mijn moeder ook affectie te gebruiken als wapen. Samen met mijn vader, zorgde dat voor een thuis situatie, waar ik, en ik meen ook mijn broers en zussen, mij niet veilig voelde. Niet zozeer wegens het, immer dreigende, fysieke geweld -al was dat in zichzelf genoeg- maar vooral omdat het gebrek aan oprechte affectie, mij conditioneerde om vooral mij niet kwetsbaar op te stellen. Het hielp overigens geen flikker, dat niet kwetsbaar opstellen, gekwetst werd ik toch wel. Soms zelfs met EHBO post bezoeken erbij. In een geval, leerde ik later, zelfs met een ziekenhuisopname tot gevolg.

Was de relatie met hun kinderen al niet optimaal, de relatie tussen mijn ouders was ook voor verbetering vatbaar. En dat probeerden zij ook, die relatie te verbeteren. Meestal aan het eind van de middag, begin van de avond, onder genot van nogal grote hoeveelheden alcohol. Strijk en zet uitmondend in een meningsverschil, waar de luidheid van de argumenten waarschijnlijk heel belangrijk was, gelet op het volume wat zij produceerden.

En mensen in onze omgeving wisten het, buren, docenten en de huisarts. De huisarts wist het, en blunderde daarmee. Toen ik een acute darmontsteking had, weet hij mijn buikkrampen aan een maagzweer. Door de stres. Ik was 13. En een maagzweer, daar zijn pillen voor. Het was een huisarts in opleiding die, toen ik na 5 dagen terugkwam, omdat de pillen niet hielpen, door haar vinger letterlijk op de zere plek legde, concludeerde dat ik een blindedarm ontsteking had. (Bijna goed, het hele gebied bij de aansluiting van de dunne met de dikke darm bleek een puinzooi en ontstoken te zijn)..

Kortom, het was voor de kinderen een huishouden dat Dante bedacht kon hebben. Dat werkt door; diep door. Een van de nare gevolgen van deze dynamische jeugd is de statistiek. Tussen neen derde en de helft van kinderen die in hun jeugd mishandeld zijn, mishandelen hun eigen kinderen. Tussen de 60 en 70 procent van mensen die hun kinderen mishandelen, hebben zelf een mishandelingsverleden. Dat zijn cijfers die wij weten, waarschijnlijk liggen beide cijfers in de realiteit hoger.

https://twitter.com/Inekris/status/441932073251897344

Ik heb geen kinderen, daar heb ik bewust voor gekozen, dit is de achtergrond van deze tweet.

Naast veel narigheid, die jarenlang doorwerkt(e), moet ik zeggen dat er ook goede gevolgen zijn. zo heb ik een bloedhekel aan ouders die in het openbaar hun kind menen te moeten ‘corrigeren’ door middel van fysiek geweld. (ook als zij dat in de bescherming van hun eigen huis doen, maar dat zie ik dus niet). Ik zeg daar wat van, strijk en zet. Vreemd genoeg hebben die ouders wel problemen om een volwassene te ‘corrigeren’ in het openbaar.


Deze blog zij nooit geschreven zijn als @Contentgirl niet deze blog had geschreven.

Geef een reactie