De viool van mijn moeder

“Alweer een boek over de oorlogstrauma’s van een tweede generatie”, eerlijk gezegd was dat de eerste gedachte die bij mij opkwam, na het lezen van de flaptekst van “De viool van mijn moeder” van Yvonne van den Berg. Die gedachte bleek, na lezing en herlezing van het boek, volkomen onterecht.

Het boek verhaalt een intieme, en deels geheime en moeilijke, oorlogsgeschiedenis in de familie van de schrijfster. En doet dit op een opmerkelijk prettig leesbare wijze. Dat betekent niet dat het verhaal prettig is, maar de wijze waarop het verteld is, is prettig. De lezer wordt meegenomen in een familie, maar heeft geen moment het idee dat het voyeurisme van de lezer, of exhibitionisme van de schrijfster, betreft. De stijl van de schrijfster maakt het juist intiem. Op een wijze zoals goede vrienden dat doen, zonder reserves, deelt Yvonne van den Bergh met de lezer een geheim van haar grootvader, en de consequenties die dat heeft voor de kinderen en kleinkinderen.

 

Expliciet wil ik hier niet veel over het verhaal kwijt, niet alleen omdat Yvonne van den Bergh dat veel beter kan dan ik, maar juist ook om de beleving van het lezen  niet te ondergraven met verwachtingen.

 

Het boek is bijna een klassiek muziekstuk. Het is als het ware gecomponeerd als een kamerconcert. De verwevenheid van emotie en muziek maakt het een indrukwekkend boek. Los van het verhaal, is die verwevenheid in zichzelf al een reden om het boek te lezen. En dat moet jij eigenlijk doen, “De viool van mijn moeder” lezen, en er van genieten.

 

Deze review is ook te vinden op: Watleesjij.nu

Geef een reactie