De politie en ons taalgebruik

Ergens in Nederland loopt een ambtenaar van de politie die zich stoort aan het gebruik van een ziekte als scheldwoord. Mooi, stoor ik mij ook aan. Ooit had ik een vriendin die aan die ziekte is overleden, en recent is mijn ex aan de gevolgen van die ziekte overleden. En toch maak ik mij druk om de tweet van de betreffende ambtenaar.

Laat ik vooropstellen dat de ambtenaar gelijk heeft. Laat daar bovenal geen misverstand over bestaan. Dat neemt echter niet weg dat als de ambtenaar, op een account waar de ambtenaar zich identificeert als agent van politie, meent dat hij uit die functie, zich zo openbaar, daar tegen moet verweren, de ambtenaar fout zit.

Het al dan niet gebruiken van scheldwoorden is in het algemeen niet een strafbaar feit. Het getuigt van slechte smaak, mogelijk zelfs van een gebrek aan opvoeding, en zeker van een gebrek aan respect voor anderen, maar het is geen strafbaar feit. Sterker, in Nederland vinden wij dat er grote mate van vrijheid is, voor wat betreft taalgebruik, in het algemeen. Dat vinden wij een groot, te beschermen, idee.

Het is niet een taak van de politie om ons taalgebruik te kuisen. Zelfs niet als het taalgebruik onwelgevoegelijk is. En zelfs niet als het taalgebruik kwetsend is jegens een persoon of groep mensen. De rol van de politie hierin begint pas bij het constateren van een strafbaar feit, en in het geval van kwetsend taalgebruik, wordt dat pas actueel, als er aangifte is gedaan. Het kwetsen, smadelijk uitlaten over iemand of een groep, is immers een klachtdelict. Dat wil zeggen, hoe strafbaar het ook is, de rol van politie en Justitie begint pas na een eventuele aangifte.

De betreffende uitlating, van de ambtenaar, schoot in het verkeerde keelgat bij mij. Want, nu gaat het om een ziekte, wat als een ambtenaar zich stoort aan minder controversieel taalgebruik. Wat de ambtenaar vergeet, in de gedrevenheid om een ieder goede manieren bij te brengen, is dat de ambtenaar met gezag spreekt. Het is niet zomaar een uitlating van iemand op internet, het is een opsporingsambtenaar die spreekt. Die het net niet zegt, maar wel impliceert, ‘wat u daar zegt is verboden’. Daarmee misbruikt de ambtenaar zijn functie. De ambtenaar legt de persoonlijke grenzen op aan de wereld. En zo werkt het niet.

Het werkt ook niet preventief. In weerwil van de intentie van de ambtenaar, gedragsverandering komt er niet, door op twitter ongenoegen te uiten over het vertoonde gedrag. Het werkt eerder provocerend. Anderen worden geprikkeld om de grenzen eens te gaan onderzoeken. Daarmee wordt er meer onpasselijk taalgebruik geuit, en dat was nou net niet de bedoeling.

Als de tweet nu doodsbedreigingen als onderwerp zou hebben, dan zie ik daar geen enkel probleem in. Dat is een strafbaar feit, zelfs zonder aangifte, en ligt derhalve zonder twijfel in het domein van de dienst waar de ambtenaar werkzaam is.

Ten slotte. Zelfs als ambtenaren van politie iets twitteren, kan daar reactie op verwacht worden, zelfs nare reactie, of onverwachte reacties, zoals de mijne. De ambtenaar in kwestie doet er goed aan zich dit te realiseren, eer er iets getwittert wordt door de ambtenaar. En het zou goed zijn, dan serieus, en niet kleinerend, te reageren.

 

2 reacties

  1. Goed uitgelegd. Als een ander zich aan je uilatingen stoort, en aangifte doet,is het dan per defentie strafbaar ? Of kan de ander err ook een gewoonte van maken om zich aan gevallen te voelen ?

    1. Nee, dat is niet per definitie strafbaar. Strafbaar zijn lasterlijke, of smadelijke uitspraken. In het kort, alleen als je een ander van een misdrijf beschuldigt. Waar de ander niet voor veroordeeld is, is het strafbaar.

      Iemand kan zich beledig voelen door wat jij schrijft. Daar moet dan aangifte van gedaan worden, voordat het een, eventueel, strafbaar feit wordt. Belangrijk is niet alleen wat je zegt, maar ook of je de intentie hebt om opzettelijk te beledigen. Bijvoorbeeld, als je schrijft: Els is een gestoorde hoer, dan is de opzet duidelijk. Als je zegt: Els pest mij steeds, dan is belediging niet uit de context op te maken. En Zal het OM moeten aantonen dat jij weet dat Els dat als beledigend opvát, en dat jij daarom het zo hebt opgeschreven. Het OM begint daar niet eens aan.

      In het algemeen, moet het strafbare feit belediging, worden afgewogen tegen het recht op meningsuiting en moet er opzettelijkheid tot beledigen zijn.

      Als iemand aangifte doet van alles wat jij schrijft, dan kan dat in zichzelf een strafbaar feit opleveren, belaging om precies te zijn.

      Ik ben geen advocaat, dus leg het voor aan jouw advocaat, wat ik hier schrijf.

      Kijk ook hier even: http://www.iusmentis.com/meningsuiting/smaad-laster-belediging/

Geef een reactie