Tijdig

Haar leven werd eigenlijk saai. Zij had haar zaakjes op orde, en echt grote drama’s waren er niet. Vervelend wel, nu stond zij niet in het middelpunt van de belangstelling meer. Eigenlijk begon zijn in haar Dertiger zijn, een saai burgertrutje te worden.

En toen, zomaar, opeens, onverwacht, overleed haar broer. Wat een opening, wat een mogelijkheden. Hier kon zij zich weer tot het middelpunt van de belangstelling verheffen. Allemaal nieuwe mensen, mensen waarvoor het overlijden van haar broer erg was, maar logischerwijs was het voor niemand zo erg als voor haar. Zonder enige gêne kon zij zich indringen in het elven van mensen die zij niet kende, of die zij tot nu verachtte. Natuurlijk verachting, want zij waren vrienden van haar broer. En in leven was haar broer een entité négligeable, een niemand, een persoon zij kon negeren. Mar nu, na het overlijden, was haar broer een kleine held aan het worden, en zij kon daar zo mooi op meeliften.

Wellicht zelfs weer contact krijgen met haar moeder, al zag zij dat eigenlijk niet zo zitten. Straks moest zij gaan uitleggen wat zij met al de sieraden van haar moeder had gedaan, en de sierraden en het geld dat zij haar oma, van moeders zijde, had weten af te troggelen. Maar daar zal vast wel een mouw aan te spelden zijn.

Gek, zij was nooit eerder zo opgewonden en blij met een overlijden.

Geef een reactie