Het eeuwige slachtoffer

Er bestaat een hardnekkige opvatting dat als men eenmaal een slachtoffer van een misdrijf is, of een nabestaande van een dodelijk misdrijf, men voor immer aan deze rol vastzit. Eerlijk gezegd, het klopt…

… vaak, maar niet altijd. De keuze voor het eeuwig slachtofferschap, het slachtoffer heeft levenslang, wordt gemaakt door het slachtoffer, of de persoon die zich slachtoffer vindt, zelf. Het is een aangename rol, ondanks de nare emoties die er om heen hangen. Het vrijwaart het individu van iedere verantwoordelijkheid, het verklaart alle nare gevoelens, en zorgt vaak voor extra aandacht.

Sommigen gaan zelfs verder in hun voltijds slachtofferschap. Zij zien alles wat hen niet aanstaat als versterking van hun slachtofferschap .De wereld bestaat uit twee delen, het deel dat voor het slachtoffer is, en het deel dat tegen het slachtoffer is. En dat laatste deel kan gedachten verheffen tot een schijnwerkelijkheid, die zelfs kan leiden tot catastrofaal gedrag; zoals het beramen, en uitvoeren, van aanslagen op mensen die gepercipieerd worden als daders in de ogen van het eeuwige slachtoffer.

Dat kan allemaal, maar dat hoeft weer niet. Het slachtoffer kan ook kiezen voor een sterke weg. De weg waarin men zich als verantwoordelijk ziet voor het eigen leven. De weg waar het slachtoffer zich versterkt, door de opgedane ervaring, te verwerken en in een perspectief te zetten. De weg waarin men leert van wat men is overkomen.

Die verantwoordelijkheid wil niet zeggen dat slachtoffers verantwoordelijk zijn voor wat hen is overkomen, maar dat men verantwoordelijk is voor wat er daarna met hen gebeurt.

En voor je denkt wat een onzin, ik ben ervaringsdeskundige.

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *