Stemming

Het is voor mensen die niet aan een chronische depressie lijden, bijna onvoorstelbaar hoe deze ziekte iemands leven kan beïnvloeden. Want, afgezien van allerlei gesteggel over de DSM, het is een ziekte, een ernstige ziekte bovendien, die per jaar, conservatief geschat, ongeveer 500 doden oplevert.

Het beïnvloedt alle aspecten van het leven. Eten, slapen, seks, werk, noem maar op. Nogal wat mensen die een depressie hebben, of hebben gehad, hebben boeken geschreven over het leven met depressie. Daar zal ik er niet een bij voegen. Het is al werk genoeg om tegen het dagelijkse onbegrip te vechten, daar hoef ik niet verder tot voorlichting aan bij te dragen.

Het is echter wel vervelend om te zien dat een ziekte wordt aangegrepen om alle gedrag te verklaren. Daardoor wordt mijn depressie het excuus, om allerlei onzin over mij te verkondigen. Sterker, ik ben, in de ander zijn of haar ogen, mijn depressie. En dat klopt niet.

Onweerlegbaar is het ziek zijn een onlosmakelijk deel van mijn leven, en heeft hij bij tijd en wijle teveel invloed op mij en mijn omgeving. Maar ik ben niet gek, niet ontoerekeningsvatbaar, en zeker niet het excuus voor mijn omgeving, om zelf niet verantwoordelijk te zijn voor de gevolgen van gedrag -uit mijn omgeving- naar mij toe.

Net zoals ik verantwoordelijk ben voor mijn gedrag, en de gevolgen daarvan zal moeten accepteren, geldt dat ook voor hen in mijn omgeving. Het is te simpel, te makkelijk en te onrechtvaardig, om alles op het bordje van mijn depressie te gooien.

Ja het is fijn als er rekening mee gehouden wordt, ja het is mooi als iemand de moeite wil nemen het te begrijpen, maar het is nooit fijn om te ervaren dat het anderen het handvat geeft om zichzelf van alle verantwoordelijkheid te ontslaan.

Geef een reactie