Het blijven mijn gegevens

Nu de zorgverzekeraars schijnbaar huisartsen dwingen om hun patiënten te dwingen toestemming te geven om de gegevens van de patiënten via het Landelijk Schakelpunt te ontsluiten, zie ik een hoop zin, maar vooral onzin, over de wenselijkheid van deze wens, voorbij komen. Dit LSP is een variant op het Electronisch Patiënten Dossier, wat, op overigens onjuiste conclusies, door dde Senaat naar de prullenbak is verwezen.

De voordelen van het delen van dossiers van patiënten zijn onweerlegbaar. Niet alleen kunnen medische problemen voorkomen worden, door het efficiënt delen van informatie over een patiënt, ook begane medische blunders kunnen, in theorie, eerder gedicteerd en hersteld worden. Op zich zou dit dus moeten leiden tot een kwaliteitsverhoging van de zorg. En nu, na privatiseren, financiering op basis van kwaliteit het politieke credo schijnt te worden, is een kwaliteitsverbetering van de zorg erg nodig.

De vraag is echter, weegt dit op tegen de gevaren van zo een soort EPD?

Kort door de bocht, nee.

Er kleven, onoverkomelijke bezwaren aan het EPD, en geen van die bezwaren zijn technisch van aard. Het is heel goed mogelijk om een systeem te ontwerpen, en te onderhouden, waar het niet mogelijk is om via technische wijze gegevens aan te onttrekken. Het hackgevoeligheids argument is een drogreden. Het systeem kan in zijn geheel hackproof gemaakt worden.

Dat betekent echter niet dat er gegarandeerd kan worden, dat de medische gegevens niet in verkeerde handen kunnen vallen. De kwetsbaarheid van het EPD zit niet in de techniek, maar in de gebruikers. Als in Londen een verpleegster informatie over een patiënt zomaar aan een willekeurige beller geeft, dan moet dat in zichzelf reden genoeg zijn, om het hele delen van gegevens nog eens goed te overwegen.

Iedere zorg medewerker kan, uiteindelijk, rondneuzen, en wijziging aanbrengen in, mijn zorg dossier. Denk daar even over na. Natuurlijk kan ik, als eigenaar van mijn zorg gegevens, altijd zien wie er in mijn dossier heeft zit graaien, achteraf wel te verstaan. Al is de vrag terecht, kloppen de gegevens wel, die aangeven wie er in mijn dossier heeft zitten grasduinen.

Deze week had ik een afspraak met een specialist. Tot mijn niet geringe verbazing kon de specialist, vanaf zijn computer, zonder extra beveiligingsmaatregelen, ieder willekeurig dossier inzien, wat hij zou willen. Noch de computer, waar hij zonder ontgredeling van de schermbeveiliging gewoon aan kon werken, noch de databank met dossiers, vroeg hem, na een eerste authenticatie, om verdere authenticatie. En aangezien de deuren van de werkkamers nimmer op slot gaan, leidt dit tot een geweldig lek. En dat lek, de gebruiker, nee de omgeving, maakt het voor mij mogelijk om ieder dossier in te zien wat ik zou willen. En voor een ieder om mijn dossier in te zien. Zonder dat ik echt weet wie er in mijn gegevens loopt te grasduinen.

Het gaat hierbij niet om dat ik iets te verbergen zou hebben, het gaat er hier om, dat ik vind dat er mensen zijn die geen donder met zijn dossier te maken hebben, hier toch iets mee kunnen doen. Het blijven immer, altijd, mijn gegevens.

1 reactie

Geef een reactie