Ernst en de keiharde kiddieporn

Het KLPD heeft een lijst samengesteld van webservers van waar kinderporno op uitgeserveerd wordt. Logischerwijs wenst het KLPD, en vele anderen, dat zoiets niet gebeurd. Het probleem is alleen dat de webservers ver buiten de jurisdictie van het KLPD vallen. Een beleidsmaker moet gedacht hebben dat het in zichzelf niet een probleem was, verzoek de ISP’s vriendelijk doch dringend om verkeer van en naar de betreffende servers niet meer door te laten. Tot grote verbazing van het KLPD, het OM en het departement van Justitie, gaf maar een ISP hier gehoor aan. Stringentere maatregelen werden nodig geacht. Dus stond de minister van Justitie deze week een vlammend pleidooi te houden voor wetgeving, waarin het doorgeven van verkeer van en naar de betreffende servers verboden wordt. Een nobel idee, dat zeker hoge ogen gooit bij het stemvee. De hoeveelheid consumenten van kinderporno is dermate klein, dat een electoraal succes zich daar niet door laat weerhouden. Althans dat meent men.

Er is echter een probleem met dergelijke wetgeving; het werkt niet. Het beoogde doel, Nederlandse computers blijven verschoond van kinderporno, wordt er niet mee gehaald. Los van de mogelijkheid om de dan inmiddels verboden waar van andere machines uit te serveren, is het simpel, zeer simpel zelfs, om een dergelijke blokkade te omzeilen. Er zijn genoeg andere protocollen die de consument in staat stellen toch de gewraakte inhoud binnen te halen. Dergelijke wetgeving is puur cosmetisch, en alleen een teken van electorale slijmelarij en de ongebreidelde repressieve bemoeizucht van de overheid.

Bovendien is dergelijke wetgeving van een dubieus karakter. Terecht stel XS4ALL, een van de weigerende providers, dat er allerlei waarborgen moeten zijn om te garanderen dat het echt alleen kinderporno is die geblokkeerd wordt, en dat de gewraakte sites inderdaad kinderporno uitserveren. Controle op de te weigeren sites moet mogelijk zijn. Dergelijke wetgeving begeeft zich op het hellende vlak. Van kinderporno verbieden via internet is het een kleine stap naar het verbieden van sites met een dubieus karakter; bijvoorbeeld sites die terrorisme verheerlijken. De Nederlandse overheid blinkt niet uit met betrouwbaarheid op het gebied van het beperkende toepassen van wetgeving. De identificatie plicht is daarvan het meest recente voorbeeld, maar ook het burgerservicenummer, voorheen SOFI nummer, is een prachtig voorbeeld hiervan. Bij de invoering ervan is toegezegd dat een dergelijk identificatienummer alleen voor fiscale doeleinden gebruikt zou worden. Inmiddels wordt het BSN te pas en te onpas bij allerlei overheids- semi-overheids- en non-overheidsinstellingen gebruikt.

Maar wellicht het beste argument tegen dergelijke regelgeving is de implicite legalisatie van kinderporno van websites. Als de gewraakte websites worden geblokkeerd, zijn niet geblokkeerde sites dus toegestaan, en wat er op staat is niet strafbaar materiaal om op de eigen PC te hebben.

Effectiever, en een duidelijker signaal naar de maatschappij, is het stringent handhaven van het verbod om kinderpornografische afbeeldingen te bezitten, in welke vorm dan ook en op welk medium dan ook. Ieder bezit dus. Ook dat van zogenaamde bijvangst. En overtreders dienen zonder aanziens des persoons vervolgd te worden, ook een Officier van Justitie die illegale kinderporno bezit.

En dan laat ik de tegenstrijdigheden met internationale en nationale wetgeving nog buiten beschouwing. Ernst Hirsch Ballin zou er goed aan doen om de reflexmatige reactie van een repressieve overheid, verbieden verbieden verbieden, nou eens niet om te zetten in wetgeving, maar wet- en regelgeving te maken die wel zoden aan de dijk zet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *