Geert the long story

Vroeger was er de komkommertijd. De periode in de zomer dat de politici op vakantie zijn en dat het nieuws gedomineerd wordt door gesignaleerde, maar nooit aangetroffen, poema’s op de Veluwe, of door dolfijnen die zich plots in Londen bevinden. Nu is dat echter anders. nu is dat echter anders, als de meeste politici met vakantie zijn zit Geert thuis, op zolder, iedere krant en iedere internetpagina te spellen. Zoekend naar berichten waarover hij vragen kan stellen. Geert heeft namelijk de twee gouden regels van de PR van politici begrepen; iedere publiciteit is goede publiciteit en wie de meeste vragen stelt in de Kamer komt in het jaaroverzicht terecht.

Natuurlijk, het beantwoorden van deze, meestal onzinnige, vragen kost tijd en geld. Dat is echter weer aanleiding voor geert om vragen te stellen aan de kamervoorzitter over de wenselijkheid van de vragen van andere partijen. Geert maakt zich niet zo druk om de kosten waar hij de belastingbetaler op jaagt. Hij zoekt het meer in de provocatie, om vervolgens zeer publiekelijk te klagen over de bejegening welke hem dan, meestal in negatieve zin, ten deel valt. Of erger, hij weigert met zijn criticasters in discussie te gaan. Immers de door Geert zo hoog geprezen vrijheid van meningsuiting, en vrijheid van debat, bestaat voor hem alleen voor diegenen die zich in zijn standpunten kunnen vinden. Helaas heeft Geert de eerste regel van de PR erg goed begrepen, iedere publiciteit is goede publiciteit. Voor politici geldt, bekend maakt bemind. Een regel die in het post-flowerpower tijdperk in Nederland goed gebruikt is. Geert bevindt zich dan ook in een korte lijn van politici zonder werkelijke ideeën, maar die mateloos populair zijn (geweest). De traditie is ingezet door, hoe kan het anders, een politicus van katholieke huize, A.A.M. van Agt, in de volksmond beter bekend als Dolle Dries. Dries werd op de voet gevolgd door Hans. Hans, een voormalig partijgenoot van Geert, speelde op dezelfde volkse sentimenten als Geert. Alleen bij Hans waren het de PvdA’ers die het gevaar voor Nederland vormen, daar waar het bij Geert gelovigen zijn. De meest bekende politicus zonder ideeën is Pim, die de neo-ideeloze politieke beweging ten gevolge had. Eerst geleid door even ideeloze, maar vooral ook inspiratieloze Mat. In het vacuum dat ontstond toen Pim ons ontnomen is, treden langzaam twee politici naar buiten. De ideeloze, en fantasieloze Rita, en de met waterstofperoxide spelende Geert.

Geert heeft enige tijd in Iran gewoond, dus Geert is deskundig op het gebied van Islamitische theologie en haar heilige schrift.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *