Zorg thuis

Het is de internetkijkkindertjes wellicht ontgaan, maar de thuiszorg is een zorgenkind van de maatschappij aan het worden. De wet WMO dwingt gemeenten de goedkoopste aanbieder van thuiszorg het contract te gunnen voor het uitvoeren hiervan.
Nu is thuiszorg in zichzelf relatief goedkoop. Voor thuisverpleging hoeft men immers geen ziekenhuisbed te betalen. Als de zorgverlener de zaakjes goed op orde heeft, zijn de kosten die indirect gemaakt worden, dat zijn kosten zoals huisvesting of personeelskosten voor mensen die niet direct zorg verlenen, ten opzichte van de totale kosten laag. Eigenlijk is het redelijk om te stellen dat de grootste kostenpost in de thuiszorg, de personeelskosten voor de thuiszorgers. Wil men dan als goedkoopste uit de bus komen, dan heeft men twee opties. De eerste is de thuiszorgers meer laten doen in dezelfde tijd. Dat is, mede als gevolg van nimmer aflatende bezuinigingen in de thuiszorg, echter een gelopen race. Thuiszorgers werken zich een slag in de rondte. Nog altijd zijn er meer vragers in de thuiszorg dan men met goed fatsoen kan bedienen.
De tweede optie is de loonkosten naar beneden brengen. Dat kan alleen als men het salaris verlaagt. Het verlagen van salaris is een ingewikkelde operatie. Werknemers hebben rechten, lastig voor alle betrokkenen behalve de werknemers, waaronder die van een garantiesalaris. Eigenlijk is de enige wijze waarop men salaris kan verlagen is een truc. De truc is simpel, effectief en net zo barbaars als zij doeltreffend is. De hele thuiszorg ontslaan, vervolgens bij een nieuwe thuiszorgverlener weer in dienst nemen, tegen aanmerkelijk slechtere voorwaarden. Het is precies deze oplossing welke nu in de thuiszorg wordt uitgevoerd.

Contracten voor thuiszorg worden door de gemeentes, conform de letter en bedoeling van de wet, massaal gegund aan de laagste aanbieder. In het algemeen is dat een organisatie welke nog niet actief in de thuiszorg in de betreffende gemeente. De organisatie die het werk nu uitvoert, heeft plotsklaps geen opdrachten meer. Op die grond kan men dan, om bedrijfseconomische redenen, het personeel massaal ontslaan. Men hoeft niet een groot licht te zijn om te bedenken dat de werkloze thuiszorgers nu massaal opzoek gaan naar nieuw werk. De neiging om werk te zoeken in het oude beroep -immers dat wat men het beste doet- is universeel. De nieuwe thuiszorg organisatie heeft personeel nodig en het personeel heeft werk nodig. Vanwege het grote aanbod van arbeid, wordt de arbeid goedkoper. Dus wordt er minder betaald dan voorheen.

Zo simpel als de oplossing is, zo destructief is zij ook. Het is niet motiverend voor het personeel, de kwaliteit van de zorg komt onder druk te staan, wat weer tot gevolg heeft dat er meer ziekenhuis overnachtingen zullen plaatsvinden. Het laatste leidt dan tot een stijging in de kosten van de zorg, de premies gaan omhoog. Iedereen gaat er op achteruit, iedereen is ontevreden, maar de doelstelling is bereikt; het beheersen van de kosten in de thuiszorg.

Het is logisch dat in een land waar te voorspellen is dat de vraag naar zorg toeneemt er ruim van te voren maatregelen worden uitgevoerd om de bijbehorende kosten goed te beheersen. De gekozen weg is echter weinig elegant en leidt, op overzienbare termijn, tot een groei in de kosten van de zorg, die de bezuiniging uit de thuiszorg niet alleen teniet doet, maar zelfs meer kost dan de uitgevoerde bezuinigingen opleveren.
Thuiszorg is het voorbeeld waaraan men kan zien dat marktwerking in de zorg niet het gewenste effect heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *