Hypocrisie

Turkije, letterlijk de brug tussen Europa en Azië, is een bijzonder land. Als een van de weinige ontwikkelde landen kent Turkije een strikte scheiding tussen religie en staat. In zichzelf zou dit geen opmerkelijk gegeven moeten zijn. In beschaafde culturen hoort het geloof in een fictieve persoon in het geheel niet thuis in het staatsbestel. Een beschaafd land laat zijn inrichting over aan empirische zaken, dat wat wij kunnen waarnemen. terzijde leidt dat overigens tot de conclusie dat Nederland geen beschaafd land is, een conclusie welke steeds meer gestaafd wordt door de dagelijkse werkelijkheid.

Turkije dus. Afgelopen weekeinde, zondag om precies te zijn, waren er verkiezingen in Turkije. Om verschillende redenen is de afloop van de verkiezingen een bijzondere. De eerste reden is dat de Koerdische bevolkingsgroep een redelijk grote fractie in het nieuwe Turkse parlement vormen; zij hebben 20 van de bijna 580 zetels toegekozen gekregen. In een wereld die de Koerden het liefst laten stikken. De Koerden zijn vooral bekend door de PKK een verzets- of terreurorganisatie (afhankelijk van hoe men naar de Koerden kijkt), in ieder geval een organisatie die geweld niet schuwt. Behalve voor de Koerden in Irak, bekommert men zich nergens in de wereld om de Koerden, die derhalve hun natie verdeeld zien over vier staten. Dat de Koerden zo een positieve uitslag hebben behaald is voor een groot deel toe te schrijven aan de opstelling van de AK Partij, onder leiding van Erkoban.

Die AK Partij is het tweede bijzondere aan deze verkiezingen. De AK Partij is een partij op religieuze grondslag, Islamitische grondslag om exact te zijn. In een seculier land als Turkije is dat natuurlijk niet een probleem in zichzelf. In Europa zijn genoeg landen aan te wijzen welke zich ook seculier noemen, maar waar partijen op religieuze grondslag deel uit maken van de regering, of waar, zoals in Groot-Brittanië, het staatshoofd gelijk het hoofd is van de lokale religieuze opvatting. Waar Turkije afwijkt van de Europese staten, is dat de seculariteit niet alleen in de Grondwet is opgenomen, maar dat het leger het haar taak vindt de seculariteit te bewaken. In bredere zin ziet het leger het als haar taak de Turkse Grondwet te beschermen. Er is dus geen enkele objectieve reden om aan te nemen dat de Turkse staatsinrichting op korte termijn sterk Islamiseert. De erfenis van Atatürk wordt goed bewaakt.

Toch is er in Europa op politiek vlak een vrees. Een vrees voor een meer religieus ingesteld Turkije. Islamiseert om precies te zijn. De Islam immers past niet in het Judeo Christelijk erfgoed dat wij in Europa zo hoog houden. Op zich is dat al een vreemde opvatting, de Islam is immers gestoeld op hetzelfde gedachtegoed als het christendom, maar deze theologische blunder is slechts een stofje, gelet op de andere denkfout. Een verreligieusering van Turkije is een gevaar; Mohammed heeft geen plaats in beschaafde politiek.

Een land wat ieder jaar op de Derde Dinsdag in September een fictief persoon aanroept om de zegen over regeringsbeleid af te roepen, past echter enige bescheidenheid, in plaats van hypocrisie.

Geef een reactie