Mighty Mark

Hoe zou dat gegaan zijn met Mark Rutte afgelopen weekeinde? Nadat hij van zijn studentikoze vrijgezellen flatje, ja beste internetkijkkindertjes Mark is nog steeds vrijgezel, met de vuile was is afgereisd naar het ouderlijk huis, wat heeft hem toen beziggehouden? Het volgende weet uw chroniqueur uit zeer betrouwbare bron.

Als hij het statige ouderlijk huis binnenkomt, gooit hij zijn weekend tas onder de garderobe. Mark’s moeder, bezig in de keuken, roept “Nee Mark, je tas meteen in de was kamer, dat weet je.” Hij zucht, maar doet wel wat mamma zegt. “Hoi mam,” roept hij met ambivalente gevoelens die doorklinken in zijn stem. “Ik wou dat zij eens begreep dat ik een beetje volwassen ban,” mompelt hij.

“Zo Mark,” zijn moeder kijkt wat verontrust, als zij samen de thee nuttigen op de Seats & Sofa’s loungebank.
“Zo Mark, hoe was jouw week?”
“He mam, dat weet je toch. Al m’n vriendjes weten het ook.” Het huilen staat hem nader dan het lachen. “Mam, ik snap niks van vrouwen. Waarom zijn ze toch allemaal zo eng?”
“Jongen toch, wacht maar tot je vader thuis is, die zal wel met je praten.” Gelukkig zet mams ‘As the world turns’ op, dat had hij al gemist de hele week.

Alleen op zolder met de Minitrix, het is zijn geheime genoegen om dan te denken ‘Jan-Peter vinden ze net een hoofdpersoon uit een kinderboek, nou ze moesten eens weten,’ zit hij wat weg te dromen. Een piepklein, maar wel gezet, poppetje van een vrouw ligt ergens op de rails. De trein die ertegenaan rijdt ontspoort. ‘Zie je wel,’ denkt, ‘zelfs tegen treinen is zij bestand.’ Diep in zijn hart is hij jaloers op haar man, waarom weet hij niet, die heeft haar elke dag, praat met haar, en met hem praat zij alleen via de pers. Oh de complexe signalen van die vrouw, gek wordt Mark ervan.

“Mark,” de roepende stem van zijn vader onder aan de trap verstoort zijn mijmeringen, “kom je beneden?”
“Pap, ik wil met je praten.”
“Ja, jongen, vrouwenproblemen hè? Ik weet er alles van.” Zijn vader keek wat vermoeid naar de keuken, alsof hij wou zeggen, ‘Jij problemen jongen? Nee dan jouw moeder.’
“We praten morgen wel, vanavond gaan we plezier maken. Ik heb Christa en haar ouders uitgenodigd. Wanneer maak je nou eens werk van Christa joh?” Het wordt bijna naar, zijn vader is al twintig jaar bezig om hem aan Christa te koppelen, maar ze willen elkaar niet.

Mark liep schoorvoetend de werkkamer van zijn vader binnen.
“Ga zitten, ga zitten joh.”
“Wat gaan wij nou doen aan die meid die het jou zo lastig maakt jongen?” Mark haalt opgelucht adem, geen verhaal over bloemen en bijen, nee meteen naar de kern van de zaak.
“Weet je, jongen, je moet een beetje meer van je vak leren. Ik heb niet voor niets een dure opleiding betaald.”
‘Nee,’ denkt Mark, ‘je kon het aftrekken van de belasting.’
“Van Speijk, jongen, Van Speijk.”
“Ja”, antwoordt Mark dociel, “Van Speijk.” ‘Op zoeken als ik thuis kom,’ denkt hij, ‘Van Speijk.’
“Nou dat is dan geregeld.”

Gelukkig brengt paps hem naar het station; de starende blikken in de bus zou hem teveel zijn nu.
Thuisgekomen googled hij meteen op Van Speijk. ‘Natuurlijk,’ denkt, ‘dan liever de lucht in.’

Op zijn werk loopt hij meteen de kamer van Kamp binnen.
“Is Rita er?” vraagt Mark.
“Nee, die is op werkbezoek of zo.” Henk kijkt hem over zijn bril aan. “Is er iets dan?”
“Nee,” zegt Mark en loopt weg.
“Ach Mark, haal even koffie wil, ik ben druk.”
Als een goede leider gaat Mark naar de koffieautomaat. ‘Geen creamer he maar echte melk,’ gniffelt hij, ‘nou ik zal je krijgen Henk.’ Als een klein vervelend jongetje gooit Mark creamer in de koffie van Henk, ‘zo lekker puh.’

In zijn eigen kamer pakt hij de telefoon. Als hij de journalist aan de lijn heeft, begint hij enthousiast te praten. Als een echte leider trekt hij fel van leer tegen Rita. Erg Bushachtig, als Rita niet voor mij is, is zij tegen mij is zijn overtuiging aan de telefoon. De journalist waarschuwt hem nog, “Het is te laat Mark, dat had je vorige week moeten doen.”
“Nee,” zegt Mark, “Van Speijk he, Van Speijk.”

Als de journalist op de redactie de hoor neerlegt, zucht hij. “Dat Mark de Telegraaf gebruikt om politieke zelf moord te plegen, het moet gekker worden.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *