Steigend

Een van mijn weinige fouten in mijn karakter, eigenlijk mijn enige fout in mijn karakter, is hoogtevrees.
Nu is hoogtevrees op zich niet een probleem, de neiging om angstig te worden op hoogtes waarbij een val een zekere, overigens onaangename, dood betekent, is heel goed bedacht van de natuur. In tegenstelling tot vele gedragstherapeuten ben ik van mening dat een aantal angsten, eigenlijk fobieën, een basis hebben in een oer instinct tot overleven. Het wordt problematisch als het oerinstinct een zodanige vorm aanneemt dat gewoon functioneren op zijn minst lastig wordt. Als het gewoon functioneren helemaal niet meer kan, is het instinct zo overheersend dat een opname in een, al dan niet justitiële, psychiatrische kliniek te overwegen valt. De internetkijkindertjes kunnen overigens gerust ademhalen, mijn hoogtevrees is zeker niet van een aard dat het normaal functioneren in de weg staat.

Alleen af en toe moet iemand iets doen op enige hoogte van de grond, zo ik ook. Dan begint de hoogtevrees mij parten te spelen. Ik ben trots, erg trots zelfs, dat ik in alle rust en kalm overleg, mijn beroemde bedaardheid helpt hier dan weer bij, mijzelf op een steiger zo een drie meter van de grond heb bewogen, en gewerkt.

Heerlijk het uitzicht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *