Overleden in de metro

Er zijn deze afgelopen week een tweetal, schijnbaar onafhankelijke, gebeurtenissen die in samenhang een vreemd idee geven over onze opvattingen over gevaar.

De eerste is een ongeluk met een metro in Valencia. (Vreemd genoeg bij het metrostation Jezus, wat toch te denken geeft over de invloed van Jezus en zijn vader op het wereld toneel). Hierbij zijn, volgens de mij bereikende berichten, vijfendertig mensen om het leven gekomen.

De tweede is de herdenking van de aanslagen in Londen op 7 juli van het vorige jaar. Daarbij kwamen 56 mensen om het leven.

Nu zijn dit beide gebeurtenissen die indruk maken. Echter er ontstaat een gapend verschil tussen de reacties op beide gebeurtenissen. Daar waar op een reeks bomaanslagen van overheidswege gereageerd wordt met draconische maatregelen, is de reactie op een ongeluk altijd erg terughoudend. De Spaanse politie ligt niet dagelijks metromachinisten van hun bed, op verdenking van de intentie om te hard te rijden. De Spaanse regering ontwerpt geen wetgeving met draconische straffen voor het te hard rijden met een metro. Sterker, er wordt een onderzoek gehouden, en ik durf er nogal wat onder te verwedden, dat het budget dat er nodig is om de metro veiliger te maken nooit vrij komt.

In de psychologie en economie is er een maat voor de belangrijkheid van een leven. Het is het bedrag dat men bereid is om uit te geven om een persoon een jaar langer te laten leven.
Gebruiken wij deze maat voor de verschillende doodsoorzaken, dan wordt men koud, zeer koud.

De kans om, in Europa, aan de gevolgen van een terroristische aanslag te komen overlijden is klein, verdwijnend klein. In de periode 1995-2005 zijn er, naar schatting, 400 mensen in Europa aan aanslagen overleden (en dat is een zeer ruime schatting, het zijn er waarschijnlijk nog geen 300). Dit maakt de kans dat men in een willekeurig jaar aan een de gevolgen van een terroristische aanslag komt te overlijden, 80 op 200.000.000, dat is ongeveer 1 op 2.5 miljoen.
Ter vergelijking, de kans dat men in een willekeurig jaar, in Nederland, aan zelfdoding komt te overlijden is 1 op 1521. De kans dat men aan de gevolgen van een ongeluk komt te overlijden is 1 op 4716. De kans dat men aan kanker komt te overlijden is 1 op 42.

Als men evenredig veel aan de bestrijding van kanker zou uitgeven, als aan de bestrijding van terrorisme, was waarschijnlijk al een goede set van geneesmiddelen en therapieën voor de bestrijding van kanker gevonden. Bovendien zou dat geld waarschijnlijk doelmatiger worden besteed dan de bestrijding van terrorisme.

Natuurlijk is de bestrijding van terrorisme een gevoelig onderwerp. En natuurlijk moet het bestreden worden, maar men kan zich op zijn minst afvragen of de kosten die er mee gemoeid zijn wel in verhouding tot de resultaten staan.

Geef een reactie