Chemie

“Wat is het toch”, mijmerde Bianca, “die aantrekkingskracht die sommigen hebben?” Zij kan er de vinger niet opleggen, met de beste wil van de wereld niet eens een vingerkootje, maar het is haar wel duidelijk dat zij deze gave niet bezit. En daarmee is het meteen een gewone gave geworden, want zo getalenteerd is Bianca niet.

Ja, in de moeilijkheden raken, daar is onze Bianca een ster in. Vroeger zou zij dan steun bij haar halfzusjes kunnen vinden. Of haar nichtje. Nu haar vader overleden is, zien haar zusjes haar niet meer staan. Haar broers heeft zij allang opgegeven. Die zijn nergens goed voor.

Nu staat zij er echt helemaal alleen voor. Al die vriendinnen waar zij over schamperde dat die veel te jong moeder werden, ongelukjes met de pil en condoom. Al die meisjes, nog geen twintig en alleenstaand. Daar zit zij dan, bijna dertig, zwanger en alleenstaand. Nooit een opleiding afgemaakt, alleen, moederziel alleen. Alleen niet moederziel alleen. Haar moeder had zij ook al op zo een handige wijze van zich vervreemd.

“Grappig eigenlijk”, begint zij te overdenken, “Moppie gaat vreemd, sta ik er alleen voor, ik vervreemd sta ik er ook alleen voor”. Hier schrikt zij van. Deze gedachten zijn van een niveau wat zij nog immer niet kan bereiken. Misschien wordt zij wel gek.

“Portugal”, zucht zij, en kijkt langs de balkonrand naar beneden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *