Soms

Soms zit het mee, en soms zit het tegen. Met deze gedachte kijkt Bianca terug op een redelijk geslaagd Kerstfeest. Het is wel jammer, zo mijmert zij, dat iedereen zoveel commentaar leverde op de prachtige versierselen waarmee zij zich had behangen op de verplichte Kerstdiners. Zo jammer eigenlijk dat niemand haar dat kleine beetje geluk gunt. Het zal wel afgunst zijn, mompelt zij hardop.
Uh, wat? hoort zij uit haar, toch wel kleine, bed, een onduidelijke mannenstem slaperig vragen.
Rood van schaamte, het is niet Bianca’s gewoonte om zomaar een vent mee te nemen naar bed voor gymnastische oefenigen, maar gisterenavond voelde zij dat zij daar aan toe was. Haar lichaam schreeuwde om gymnastiek, schreeuwt nog steeds om gymnastiek. Vreemd eigenlijk, met Bram op komst, nog een maand of drie, en nu eist haar lichaam gymnastiek. Hoe heet hij ook al weer? Zij kan het zich niet herinneren.
Niks, roept zij nonchalant naar achteren. In lichte paniek zoekt zij haar mobiel. Gelukkig, haar zus neemt op. Die weet wel hoe het manspersoon heet.
Zeg Patrick, zegt Bianca, zou jij niet eens naar huis gaan?
Zij gaat met haar hand nog eens door haar doos bling-bling. Pimp jezelf denkt zij.
Ineens voelt zij zich helemaal boven Jan. Waarom moet je wachten tot iemand dood is voor je je erfenis achterover drukt. De bling bling van haar oma heeft zij immers ook al voor het overlijden uit de handen van de echte erfgenamen weten te houden. Dus waarom zou zij nu niet alvast de erfenis die haar moeder haar toch niet na gaat laten, vast achterover drukken.
Tsja juwelen, daar zit natuurlijk ook een emotie bij, maar gelukkig heeft Bianca alleen de juwelen, emoties heeft zij niet zo een last van. Zolang niemand maar zegt dat Bianca de juwelen heeft, is er in het geheel geen probleem.
Nu wil zij alweer rek-strek en andere ek oefeningen gaan doen.
In haar la zoekt zij de bijsluiter van de Seroxat. Wordt zij daar misschien zo verlangend naar die oefeningen van?

Geef een reactie