Dîner de Noël

Gisterenmiddag gingen wij op avontuur. Nou ja avontuur, het was anders dan anders en vooral anders dan wij een week geleden nog dachten te doen met de Kerst. Vorige week maandag kregen wij geheel onverwacht een telefoontje. Niet dat wij nooit gebeld worden, maar in dit geval was het van iemand waar wij van dachten dat deze persoon nooit meer in communicatie zou treden met ons. Na de gebruikelijke beleefdheden te hebben uitgewisseld, naam noemen, en dat soort zaken, kwam de beller al gauw tot de kern van de zaak. In deze was de beller wel erg veranderd, vroeger zou het komen tot de kern van de zaak toch al gauw zo een twintig minuten geduurd hebben, logisch want geen van de betrokkenen is een kernfysicus, dus de kern kan wel even wachten. Maar dat was dus even anders dan voorheen. Of wij genegen waren om eerste Kerstdag bij hun te dineren.

Dit stuitte bij ons op wat bezwaren, niet de laatste dat geen van de uitnodigers begiftigd culinair kunstenaars zijn, en doorgebakken kalkoen welke, gelet op de kleur bij opdienen, uit Afrika afkomstig is, is nooit een fijn vooruitzicht, maar zeker niet bij de nationale vreetfeestdagen ook wel bekend als Kerstmis. Hier bleek echter in voorzien te zijn, als wij het voer verzorgden, dan zouden zij de drank, en zij zijn kenners, en de inkopen verzorgen. Enigzins achterdochtig heb ik geinformeerd of hun reguliere kok ziek was geworden, of dat het nu eindelijk tot hen doorgedrongen was dat zij niet kunnen koken. Niets van dit alles. De aap kwam uit de mouw, zij kregen onverwacht gasten over met de Kerst, uit de West zeg maar, en het leek hun een geweldig idee als mijn betere wederhelft eens met deze personen zou kennis maken. Bovendien, zo werd er even tussen neus en lippen gezegd, wij zouden anders rustig Kerst in kleine kring vieren.
Dat klopt, van enige familie van betekenis is geen sprake, en de respectievelijke ouders zijn overleden, dus een Kerstdiner bij de schoonouders zou een wat stille bedoening worden.

Na wat intern overleg, en wat voorwaarden onzerzijds, zoals het oplettende internetkijkindertje heeft kunnen lezen hebben wij zelf de inkopen gedaan, was een afspraak gauw gemaakt.

Goed wij dus op weg. Om een lang verhaal kort te maken, het was desastreus. Mijn beter wederhelft is verliefd geworden. Op de keuken wel te verstaan. De keuken in onze boerderette is een keukenettentjetjetje. De vorige eigenaren van ons pand waren, behalve zeer aparte klussers, ook ernstig tegen het gebruik van de keuken. Eigenlijk is de keuken die zij geplaatst hebben net geschikt om een diepvriesmaaltijd in op te warmen, en dan nog maar een tegelijk. Kortom uitgebreid koken is een project wat in planning alleen de benodigde kooktijd enige malen overtreft. Gelet op de andere ‘verbeteringen’ welke zij aan de boerderette hebben aangebracht, is een grotere keuken niet een optie. De keuken waar mijn betere wederhelft gisteren in heeft gekookt is perfect. Ruim, alle goede apparatuur, een middenblok, met zes, ja ZES kookpitten, waarvan een WOKpit, twee ovens, een dubbele koelkast. Een aparte vrieskast met zo een ijsblokjesmachine. In twee woorden geweldig, perfect.

Natuurlijk kwam de keuken het culinaire genot ten goede, en de maaltijd was, behalve copieus, ook zeer aangenaam. Het was, mede daardoor, een zeer geslaagde avond geworden. Zo als dat gaat met geslaagde avonden, dat is de aanzet tot een zeer geslaagde nacht, wij hebben, gezessen, uitgebreid zitten bomen tot in de kleine uurtjes, waardoor wij wel erg laat, zeg maar gerust vroeg, op bed lagen. En laat, zeer laat er uit waren.

Oh ja, bijna vergeten. Wij waren wel een beetje voor het lapje gehouden, de ‘onverwachte’ gasten uit de West waren een oude vriend van mijn betere wederhelft en zijn betere wederhelft. Zij kennen elkaar van de omroep, waar zij, tot hij vertrok naar de West, vaak samenwerkten.

Geef een reactie