Blonk bling, of was het blingblinked wat er blonk?

Kerstavond, nog een nachtje slapen en Bianca viert Kerst. Natuurlijk is het kerstfeest extra gespannen dit jaar, met de kleine in haar buik, het eenzame ouderschap wat haar wacht werpt zijn schaduw ver, zeer ver, vooruit. Dirk dreigt toch haar te laten zitten als een soort OOM, onbewust ongerelateerde moeder. Bram, de naam die Bianca aan het kleintje gaat geven, naar haar vader, laat nu langzaam aan steeds meer van zich horen. De spanningen met haar broertjes en zusjes helpen ook niet met een ontspannen sfeer. En de gezondheidstoestand van haar pappa laat niet toe om uitgebreid Kerst met hem te vieren. Haar moeder hoeft zij niet meer. Die heeft haar zo geschoffeerd, een beetje haar moeders spullen uit Bianca’s flatje halen, hoe durft ze? Een beetje emotionele eenzaamheid zit er wel in deze Kerst, maar gelukkig volgend jaar niet meer.
Eigenlijk ziet Bianca best tegen het verplichte Kerstdiner met familie op. Goed, het is beter dan alleen zijn, denkt zij, maar met al die ellende van de afgelopen maanden hoeft het niet voor haar. Het enige waar zij zich op verheugt, is de blitz die zij gaat maken met al die bling bling. Geen echte bling bling, maar echte juwelen. Van haar moeder, maar die krijgt ze toch niet terug. En het staat Bianca best goed.
En als dat niet helpt, is er altijd nog de Seroxat.

Geef een reactie