Onverantwoordelijk

Ooit, in een grijs en bijna vergeten verleden, kreeg ik op de middelbare school onderricht in staatsinrichting. Voor de jongere internetkijkkindertjes onder de lezer enige noten van toelichting. Vroeger was het de bedoeling van de aanwezigheid op een instituut van onderricht, dat er kennis werd overgedragen. Deze overdracht vond plaats vanuit een docent(e) naar de leerling. Het onderwijssysteem was toen ook al niet perfect, zie ook mijn eerdere mijmeringen over een docent in de Nederlandse taal, maar er werd nog kennis overgedragen.

In dat zelfde grijze verleden was er een minister van Onderwijs en Wetenschappen, zoals het departement toen bekend stond, welke verantwoordelijk was voor de studiefinanciering. Het invoeren van het, toen nieuwe, systeem van studiefinanciering ging niet van een leien dakje. Het was ook een grote en complexe operatie, een hervorming van het toen bestaande systeem naar dit nieuwe systeem. Eigenlijk was de hele operatie een puinzooi.
Zoals het hoort werd de minister in de Tweede Kamer ter verantwoording geroepen. Bijna was dit einde van de carrière van de betreffende minister. Hij beging de politieke blunder door zijn ambtenaren de schuld te geven. Alle 150 kamerleden waren vervuld van afschuw. Ambtenaren zijn niet politiek verantwoordelijk, de minister wel. Als de ambtenaren het fout deden, dan moest de minister daaruit de conclusie trekken dat hij het departement niet goed zou leiden, en dus was het gewenst dat hij zo snel mogelijk plaats zou maken voor een type dat wel goed leiding zou geven aan het departement. Gelukkig kon de minister nog net op tijd uitleggen dat hij het niet zo bedoelde, en was zijn hachje gered.
In de lessen over staatsinrichting werd duidelijk dat een minister zich nooit of te nimmer achter falende ambtenaren kan of mag verschuilen. De politieke verantwoordelijkheid ligt bij de minister. Dat is een der pijlers van onze democratie, de scheiding der machten.

Ergens tussen mijn eindexamen en dat van de meeste kamerleden, in het bijzonder het eindexamen van de heer Varela, is het goed mis gegaan met het onderwijs. Tegenwoordig zijn ministers niet meer verantwoordelijk, volgens de heer Varela van de LPF, als hun ambtenaren fouten maken. Mevrouw Verdonk valt niets te verwijten omtrent het illegaal geven van informatie aan vreemde mogendheden door haar ambtenaren.
De LPF, toch al niet een toonbeeld van consistentie, spreekt zichzelf tegen. Als Pimmetje wordt doodgeschoten, is de minister verantwoordelijk voor fouten gemaakt door ambtenaren. Als een Congolees wordt doodgeschoten, na ten onrechte te zijn uitgezet met de mededeling aan de Congolese overheid dat het hier een illegale asielzoeker betreft, dan is de minister vooral niet verantwoordelijk voor fouten gemaakt door ambtenaren.
Malle club met hun lijntjes, al dan niet naar Pim.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *