In het diepst van de ziel

Bianca zit wat treurig uit het raam te kijken. Het is al zo vroeg donker en nu met alle toestanden is er ook al weinig reden tot frivoliteit. Als zij een zoon krijgt, en natuurlijk krijgt zij een zoon, dan vernoemt zij hem naar haar vader. Getalenteerd, dat was haar vader, jammer dat eigenlijk niemand dat heeft erkend. Ja, die Franse jongen met zijn scriptie over haar vader, maar dat was een poging om Bianca in het bed te krijgen. Gek wat jongens al niet doen om een meisje in bed te krijgen.
Eigenlijk is zij ook een beetje jaloers op haar geëmigreerde zus. Niet omdat zij vertrokken is naar oorden met minder koud weer. Of omdat deze zus woont in een gebied waar niemand haar begrijpt, Bianca hoeft daarvoor niet te emigreren. Nee, vanwege de innige band die haar zus met haar vader had.
In het diepst van haar ziel vindt Bianca dat alleen zij zo een intieme band met haar vader mocht hebben. Zich nimmer realiserend dat als anderen niet die band met haar vader hebben gehad, Bianca niet eens zou bestaan. Zachtjes pinkte zij een traantje weg.

Geef een reactie