De dag van het verjaren

Natuurlijk vind Bianca het verdrietig. Het is ook verdrietig. Met het verjaren van Dirk gaat er weer een beetje onschuld weg. Niet dat er bij Bianca nog sprake is van onschuld, op geen enkel gebied, en dat zit zij de verjaarsvisite ook met schelle stem duidelijk te maken.
“Ze bedoelen mijn onschuld Bietje”, fluistert Dirk in haar oor.
Dit verbaast haar. Het heeft haar altijd verbaasd, hoe kan een gesprek waar Bianca bij is nou niet over Bianca gaan? Dat is een van de raadselen van de wereld.
Gelukkig kan zij haar gezicht redden. “Het is erg verdrietig dat ik mij voel” en zowaar kan zij een krokodillensnik in haar stem leggen.
De overgang van haar stem, van schel naar snik, brengt stilte bij de visite. De broer van Dirk kijkt wat verlegen om zich heen. Het hele gezelschap zit duidelijk met plaatsvervangende schaamte, maar gelukkig merkt Bianca daar niets van. Het zou ook verbazing wekken bij de visite als Bianca daar wel iets van zou merken.
Fillie, dé vriendin van Bianca’s zus, nou ja halfzus, keek Bianca aan. Met een duidelijk doel staat zij gedertimeneerd op en loopt naar de tafel met flessen. Een flinke scheut rum, een beetje cola en een ijsblokje. Hiermee loopt zij standvaastig op Bianca af.
“Hier meissie” zegt zij geveinsd lief, “drink maar op, dat helpt met je verdriet.” Even kijkt Bianca op, er lijkt zelfs iets van dankbaarheid in haar blik te zitten.
“Het is nu een jaar geleden dat haar oma sterfde,” legt Fillie uit aan de visite.
Niemand zegt iets, tegen zulk slecht Nederlands kan niemand op.
De vader van Bianca rochelt nog iets in zijn rolstoel. ‘Gelukkig, nu kan iedereen weer geanimeerd praten’ denkt Bianca, ‘dan valt hun domheid niet op’.
Bozig gaat zij naar het toilet. Nog steeds in de war dat niet zij, maar Dirk, het middelpunt van zijn verjaarsfeestje is.

Geef een reactie