365 dagen

Het is een jaar geleden dat Bianca haar grootmoeder verloor. Triest natuurlijk, maar de natuur is nou eenmaal mooi doch wreed.
Dat haar grootmoeder was overleden was voor Bianca al erg genoeg. Wat het vervelendst was, was dat haar moeder nu ineens zich met alles moest bemoeien. Het was Bianca haar grootmoeder, wat had haar moeder er nou mee te maken? Toegegeven, het was de moeder van haar moeder, maar Bianca was toch het kleinkind. Die hoort toch respect te krijgen?
Voor het gemak ging zij er maar even van uit dat geen van de andere kleinkinderen ook maar iets in te brengen had. Ook haar moeder en oom moesten zich, van Bianca, overal buiten houden. Haar oom deed dat netjes, haar moeder niet.
Bianca zag het overlijden van haar oma als de kans om zich helemaal in het middelpunt van de belangstelling te zetten. Dan moest natuurlijk wel iedereen meewerken. Dirk, haar vriend, probeerde het nog een beetje uit te leggen.
“Bietje,” haar anspreken met haar koosnaampje stemde haar rustiger wist hij uit ervaring, “laat nou maar. Je moeder, het kreng, weet niet beter. Het komt ook allemaal door die vent van d’r. Die vind dat je moeder al die rechten heeft, en die ook moet nemen. Goh, goed eigenlijk voor jou dat hij je vader niet is. Zou je nu heel wat opstandeiger zijn.” Het mocht niet baten, Bianca was boos, en niets zou dat verhelpen. Zij was uit op bloed.
“Ik krijg d’r wel”, was haar stille, eigen gedachte. Zij wist alleen nog niet hoe.

Nu, een jaar later, kon Bianca zich er nog kwaad over maken. En wat ergste was, doordat oma op de verjaardag van haar vriend overleed, had haar moeder, door zich er vreselijk mee te bemoeien, ook al die verjaardag verpest. God, wat haat zij haar moeder.

Geef een reactie