Schuldig

Ik geef het toe, ik ben schuldig. Waaraan, zal menig internetkijkkindje zich afvragen. Dat is natuurlijk een zaak van perspectief. Het antwoord op de vraag “Hoe is de verhouding tussen het internetkijkkindje en mij?” is redelijk doorslaggevend voor het bepalen waaraan ik precies schuldig zou zijn.
Ik ben schuldig, dat heb ik reeds toegegeven. Waarmee ik doel op mijn ambities en aspiraties. Ik ben een gemankeerde schrijver. Een, door de super kritische intellectuele redactie maffia van de uitgevers niet onderkend briljant literair talent. Een waar Mulisch bij verbleekt.
Dat ik nog immer de tijd niet heb gevonden om een manuscript, al zou de term autoscript beter van toepassing zijn in deze moderne tijd waar hele generaties geen vulpen van een tampon kunnen onderscheiden, aan een uitgever te sturen, is ontegenzeglijk debet aan het onbekend blijven van mijn talenten. (Het ontbreken van een briljant autoscript is daar weer de onderliggende reden van).
Dat komt natuurlijk allemaal door die andere zaak waar ik schuldig aan ben; ik ben lui.
Luiheid is voor mijn werkgever overigens een prachtige persoonlijkheidseigenschap. Vanwege de luiheid ben ik namelijk geneigd om mijn zaken super te regelen opdat ik er niet meer mee lastig gevallen wordt. Dat betekent namelijk werk en dat komt botsing met luiheid.
Vandaar dat ik rustig, lui als ik ben, werkweken maak van 80 uur, alleen om te voorkomen dat ik ooit in de toekomst 5 minuten extra moet werken.
En iedereen zich maar afvragen of ik ooit nog een normale zin in het Nederlands in druk zal krijgen.

Geef een reactie