Alleen

Zij waren nu al een tijdje uit elkaar. In de zomer vond ze het wel erg, maar viel het allemaal wel mee. De toeristen in de straat gaven, ook omdat het laat donker werd, alles een levendig geheel. Als ze eenzaam was hoefde zij alleen maar de trap af, en zij stond midden in het leven. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk, de Walletjes waren immers om de hoek.
Nu, met het lengen van de avonden, viel het alleen zijn haar zwaar. Omdat hij ook de computer had meegenomen, kon zij niet eens MSN-en met haar vrienden of vriendinnen. Mobiel bellen bleek toch ook wel duur. En zulke goede vrienden waren het nou ook weer niet, dus was het niet echt erg.
Haar broers en zussen zagen haar zo langzamerhand ook liever gaan dan komen. Na alles wat zij gedaan voor haar vader en haar broers, was dat toch wel ondankbaar.
Alleen de stad in wou zij ook niet, dan werd zij zo wanhopig, en dat was zij eigenlijk toch al een beetje. Dus uitgaan zou dat alleen maar bevestigen.
Had zij maar werk. Dan had zij nog wat geld, om een computer te kopen bijvoorbeeld. Stilletjes begon zij wat te huilen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *