Zo onschuldig

Zij zal zestien geweest zijn toen haar leven in een puinhoop veranderde. Natuurlijk, in de pubertijd krijgt alles een ander perspectief, wordt jouw eigen leven op allerlei wijzen in in de war geschopt, en zij was daar geen uitzondering op. Je individualiteit schreeuwt om erkenning, en die erkenning is ver te zoeken. Volwassenen vinden je nog nat achter je oren, jongens van jouw leeftijd zijn eigenlijk kinderen, en de vriendinnen blijken ineens allemaal een veel interessanter vriendje te hebben dan jij zelf.
Alsof dat allemaal niet genoeg is, blijken haar ouders ineens al jaren met elkaar overhoop te liggen en zij is daar natuurlijk het slachtoffer van. Eigenlijk is de hele wereld tegen haar.
Zij kan zich ook niet herinneren dat dat ooit anders is geweest. En nu, op de gevorderde leeftijd van zesentwintig is dat allemaal niet veranderd.
De stad is een puinhoop, al de toeristen -terroristen zoals de vader van haar pas verkregen vriendin zo mooi kan zeggen-, die allemaal komen voor de schepen maken het een nog drukker zomerseizoen dan normaal. Haar vriend loopt al weken als een zak verbrande turf door het huis. Nou ja huis. Uitgebreide inloopkast is een betere omschrijving. En nu de belastingen. Wel een grappige spot van de uitbetalen, maar als zij de inhoud van de brief nog eens goed leest, wordt er helemaal niet aan haar betaald. Nee zij moet betalen. En dat is typisch weer iets dat haar overkomt. Alles overkomt haar. Zij bedoelt het goed, maar niemand wil dat van haar aannemen. Ja, haar halfzussen, maar dat is familie, dat telt niet. Wanneer doen die nou eens iets voor haar?
Waarom overkomt het haar toch? Haar opleiding weg, want niemand wou haar een werkplek geven, haar leven weg, want niemand geeft om haar. Zij snapt er niets van. Zij is toch het centrum van de wereld? Was zij maar weer zestien, dan was het normaal om dat te denken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *