Requiem voor een klavier

Al sinds jaar en dag gebruik ik Apple computers. Niet alleen vanwege het alom geroemde systeem, dat qua gebruikersvriendelijkheid ongeevenaard is, maar ook vanwege de oogstrelende eigenschappen van deze rekenbeesten. Als ik zeg rekenbeesten dan is dat een welgekozen term. Door de gebruikte architectuur van de CPU is deze in snelheid en mogelijkheden vergelijkbaar met de op Intel gebaseerdee CPU’s met een kloksnelheid welke drie tot vier maal hoger ligt dan de gebruikte PowerPC CPU.

Goed, het oogstrelende ontwerp. Niet alleen is de computer van een vernieuwend ontwerp, een halve bol met een pracht van een beeldscherm, ook de rand apparatuur is een lust voor het oog. Een geweldig in de hand liggende muis, welke zowel links als rechts te gebruiken is, met een doorzichtige rand. Het bijbehoren klavier is ook heerlijk om te zien en te gebruiken. Hol, niet zoals de meeste klavieren bol, of vlak, met een heldere aanduiding van de toetsen.

Groot is dan ook het verdriet als het klavier niet meer blijkt te functioneren. Ontroostbaar is een groot woord, maar leuk is het niet. Meteen word ik dan ook geconfronteerd met de enige narigheid van Apple ontwerpen. Alles is in elkaar gezet met niet standaard schroeven. Zo zit het klavier in elkaar met torque schroeven van een maat welke niet te verkrijgen is. Het niet functioneren van het klavier is dus meteen het einde van het klavier gebruik.

Gelukkig zijn er ook mooie andere klavieren te verkrijgen. Nu typ ik dus met een draadloos klavier en gebruik ik -eindelijk- een muis met een rol wieltje. Een beetje troost is dat wel, maar het Apple klavier zal node gemisr worden.

Klavier 2002-2005

Geef een reactie