Verjaardag?

Het was feest. Je wordt niet iedere dag vijfenzeventig, dus was iedereen er. Een drukte van belang. Al die familie, ex-echtgenotes, zoons, dochters, kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Natuurlijk was het een handicap dat hij zich in een rolstoel moest verplaatsen, maar ja de ouderdom komt met gebreken. Gelukkig kwijlde hij niet zo erg, dat scheelde weer, dan werd het niet een zo beschamende bedoening.
Terug praten was er niet echt meer bij. Niet alleen sprak hij met consumptie, maar echt iets verstaanbaars kwam er niet uit. Dat was wel jammer, want hij had nog zoveel te vertellen. Met het spraakgebrek deed iedereen alsof hij een achterlijke idioot was. Ze gingen harder en langzamer praten, maakten hun zinnen niet af, en wachtten niet op antwoord, maar besloten zelf wat het antwoord was. Zo was hij ook aan vier glazen grenadine gekomen. Iedereen vond dat hij dorst had en alcohol durfden ze hem niet te geven. Zijn rietje was op de grond gevallen. Nu kon hij de grenadine niet eens opdrinken. Hulp vragen was er ook niet bij. Als hij een geluid maakte, brachten ze hem meteen naar het toilet.
Ging iedereen maar weg, dan kon hij rustig in een hoekje sterven.
Bedroefd verliet ik het feestje.

Geef een reactie