Mijn vriend de fiscus

Het is de tijd van het jaar dat er weer tussen mijn vrienden en mij dik gecorrespondeerd wordt. Het betreft hier de ondergeschikten van Gerrit, die mij ieder jaar weer menen te moeten verblijden met een, in vies blauw gestoken, roze formulier. Eigenlijk is het formulier niet roze, het is meer de kleur van mandarijnenbavarois.
Het seizoen wordt geopend door mijn bank, die mij ieder jaar vrolijk laat weten hoe hoog de hypotheek is. Gevolgd door het meer blijde nieuws, hoeveel mij dat het afgelopen jaar gekost heeft. Voor ik dan in een depressie kan geraken, komt gelukkig de regel, met de aftrek posten.
Net bijgekomen van deze ellende, vindt de werkgever het nodig om mij per post te laten weten hoeveel salaris zij vorig jaar graag aan mij uitbetaald zouden hebben en hoeveel daarvan direct naar Gerrit zijn getrouwe ambtenaren is overgemaakt.
Ten slotte komt er dan de rouwblauwe enveloppe.
Met de stellige overtuiging dat het algemene kiesrecht moet worden afgeschaft en vervangen worden door de vroegere situatie, zij die betalen zijn zij die mogen stemmen, begin ik dan aan het invullen van door onze overheid gevraagde gegevens. Dit jaar is de invul oefening in record tijd door mij vervuld. Met behulp van ‘s-lands oudste belasting almanak is het gelukt om geheel naar waarheid het formulier in te vullen en tot de conclusie te komen dat ik dit jaar zowaar iets retour zal krijgen uit de schatkist.
Mijn dag is weer goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *